Sevməli... Ümid daşımalı insan...
Günə gülərək başlamalı... İlıq bir duş alıb yatarkən elə yatmalı...
Sevməli təkrar hər şeyi hər gün... Təkrar təkrar sevməli tanrını...
Şükr etməli... Mahnılar söyləməli... Ağlamalı...
Əgər həqiqətən ağlanılılacaq bir vəziyyət varsa... İçindən gəlirsə qışqırmalı.urəkdən ağlamalı...
Dedilər...
Darıxırsansa qiymətini bilcəksən... Darıxa biləcək bir tərəfin olduğu üçün...
Dediler... Amma...
Qiyməti bilindikcə çoxalır həsrətlərim... Sən varsan əslində...
Yox deyirlər sənin üçün... Getdi dönülməyəcək yerdə...
Amma varsan bilirəm yanımdasan mənimləsən harada olsan ol...
Nəfəsini hiss edə bilirəm... Eşidirəm... Hər aynaya baxdığımda görürəm üzümdəki izini...
Unut deyirlər... Niyə unutmalıyamki ???
Nəyi???
Anlamıram...
Sən içimdən getməmişkən necə unuda bilərəm ki səni...
Bu evdən insanlardan həyatdan yaşamaqdan bu dünyada getmiş ola bilərsən...

Məndən getmədin amma...
Bütün paltarların, çantan ,diş fırçan ,oturduğun kreslo, yastığın ,qoxun hər şey bu evdə...
Getməyəcəkdin belə vaxtsız... Qəzaymış...
İnsan heç qəzayla gedə bilərmi başqa bir şəhərə ya da ölkəyə...???
Cənnət deyirlər getdiyin yerə...
Bir də havalandı deyirlər mənə...
İnanmıram...
Söylədim onlara...
Sən içimdəykən hara???