İndi sənə məndən aldıqlarını sayacam. Yox yox. Qaytarmağını istəmirəmki, axı borc verməmişdim mən onları sənə.....Bilirsən borc verməyi sevmirəm.....
İndi bu yazını belə çətinliklə yazıram. Bir kor insan necə yazı yaza bilər ? Bax eləcə çatindir mənə yazmaq. Çünki...Cünki ilk öncə sən mənim gözlərimi aldın məndən gedərkən. Gözlərimin nurunu aldın..Sayəndə işığlı dünyaya həsrətəm...sənə olduğum kimi..
Hər kəs yazın gəlişini hiss edir. İstilər düşüb artıq. Amma mən hələdə qışı yaşayıram. Niyə? Çünki sən məndən istiliyimi aldın gedərkən. Sayəndə yayla qışın fərginə belə varmıram artıq...Çox üşüyürəm....sənsiz.....
Gecələri yuxum qaçar. Bəzən ayla söhbət etməyə başlaram. Bəzən anamın yavaşca qapımı açıb baxdığlnı hiss edərəm. Yagin kiminləsə telefonla danışdığımı düşünür...Divarlarla sirdaş oldum sayəndə. Dəli olmuşam bəlkədə. Ağlımı aıdın gedərkən.....Gəldiyində aldığın kimi...
Güzgüyə baxdığımda gördüyüm şəxsidə tanımaz oldum. Bu mənəmmi? Bu sənin Şəhzadənmidi? YOx. O deyil artıq. Güzgüyə belə baxmaq istəmirəm sayəndə. Sən məndən gözəlliyimi, sağlamlığlmı aldın gedərkən..
Bütün arzularım idin sən. Xəyallarım idin. Gələcəyim idin axı....Sayəndə arzusuz,xəyalsız qalmışam indi. Sən məndən gələcəyimi aldın gedərkən. Gəldiyində bir gəələcək gətirdiyin kimi.
Səni sevirəm. Hələdə mənə etdiklərinə rağmən bu sözü deyirəm sənə utanmadan. Heç kimi sevməz olmuşam. Sevə bilmirəəm, cəhd etsəmdə kimsə verməz sənin yerini...Sayəndə möhtac olmuşam Sevgiyə..Sən Sevgimi aldın məndən gedərkən. Gəldiyində, böyük bir ümidlə gətirdiyin kimi.....
Aldığlarını vermə geriyə...Qqalsın onlar sənə məndən hədiyyə.
Həyatıma yeni gələn bir qonaq,

Bəlkə.......

bəlkə..........

Amma yox....qaytara bilməyəcək kimsə onları mənə.