Ailənin etika və psixoloji mədəniyyəti ər-arvadın öz mübahisələrini təklikdə, kənar şəxslərin (valideynlər, tanışlar, xüsusilə uşaqlar) iştirakı olmadan aparmalarını tələb edir. Bundan əlavə, ər-arvadın tez-tez kəskin şəkildə təkrar etdiyi tənqid psixoloji diskomforta, konfliktlərə səbəb olur, onların arasında olan ər-arvadlıq əlaqəsini qırıb dağıdır. Belə vəziyyət gec-tez ailənin dağılmasına gətirib çıxarır.

Ər-arvad arasındakı konfliktlərdə qısqanclıq xüsusi yer tutur. Psixoloqlar qısqanclıq hisslərini keçirməklərinə görə insanları xüsusi testlərlə müxtəlif qruplara bölürlər. Burada qütblərin birində tamamilə qısqanc olmayanlar, o birisində isə qısqanclıq

hissləri patoloji dərəcəyə çatan şəxslər dururlar. Normal hesab olunan bir neçə qruplar aralıq sahədə yerləşirlər. Qısqanclıq da sevgi kimi daimi olaraq eyni səviyyədə qalmayaraq müxtəlif səbəblərin təsiri altında ,və yaşla əlaqədar dəyişir.
Mütəxəssislər qısqancları yalnız kəmiyyət göstəricisinə (“çox” və ya “az” qısqanclıq) görə deyil, süni zamanda büruzə verdikləri hisslərin keyfiyyətinə görə ayırırlar. Ən kəskin formaları “qəddarcasına qısqanclıq” və “əzablı qısqanclıqdır.” “Qəddarcasına qısqanclıq” inadkar, əza-zil, özündən razı, xırdaçı, emosional cəhətdən soyuq və heç kimlə dostluq, yaxınlıq etməyən şəxslərdə olur. Belələri ətrafdakılara icrası çox mətin və ya mümkün olmayan tələblər verirlər. Onlar müxtəlif məsələlərdə özlərinin günahkar olduqlarını heç bir vəchlə qəbul etmir, öz günahlarını başqalarının üzərinə atırlar. Belə subyekt özünə qarşı soyuq münasibət hiss etdikdə və səbəbini axtardıqda asanlıqla, tapır, bunu xəyanətlə (ər və ya arvad tərəfindən) əlaqələndirir. “Qəddarcasına qısqanclıq” qısqancılığın ən pis, növüdür. O, ailə həyatını cəhənnəmə döndərir. Belə xasiyyəti olan şəxslərin, yəqin ki, müalicəyə ehtiyacları vardır. O biri qütbdə “əzablı qısqanclıq” durur. Bu, xasiyyətində həmişə həyəcan, şübhə hissləri olan, özünün çatışmayan cəhətlərini, təhlükəni şişirdib böyüdən, özünü həmişə