onları müdafiə edəsən, — dedikdə, onların heç biri öz kiçik yaşlı uşaqlarına cinsi tərbiyə verdiklərini, yəqin ki, dərk etmirlər. Amma bu, həqiqətən cinsi tərbiyənin təməlidir.

“Sən oğlansan”, “sən qızsan”. Uşaqlar ilk vaxtlar valideynlərinə inandıqları və bir də geydikləri paltarlara görə bu cür fikirləri qəbul edirlər. Bəzən kiçik yaşlı qızlara oğlan paltarı geydirdikdə onlar özlərini oğlan hesab etməyə başlayırlar.

Əlbəttə, öz cinsini dərk etməkdə uşaqlara yalnız paltarın təsiri olmur. Müxtəlif oyunlar, oyuncaqlar, verilən hədiyyələr hansı cinsə mənsub olduqları haqqında məlumatlar verir və bu onların zehnində həkk olunur. Biz valideynlər, tərbiyəçilər, müəllimlər və ətrafdakı başqa böyük yaşlılar həmişə öz davranışımızla uşaqlara onların hansı cinsə mənsub olduğunu xatırladırıq.

Uşaq hər addımda özünün kim olduğunu ətrafdan, xüsusilə valideynlərindən eşidir: “Heç utanmırsan, sən ki, qız deyilsən, yekə oğlansan, amma şıltaqlıq edirsən, ağlayırsan”, “Sevinc, Həbibəni incitmə. Sən ki, oğlan deyilsən!”, “Aybəniz, bir bax, gör baban sənə nə yaxşı hədiyyələr gətirib, gəlincik, balaca xörək qabları, indi sən öz gəlinciklərinə xörək hazırlaya bilərsən”, “Çingiz, atan sənə tapança, Raufa da tüfəng alıb”. Uşaqlar tez-tez bədən quruluşu haqqında valideynlərinə suallar verirlər (Kiçik qardaşını (bacısı), çimdirərkən onun bədən quruluşundakı xüsusiyyətləri özününkü ilə müqayisə edən qız (oğlan) bu haqda anasına sualla müraciət edir:

— Bəs məndə niyə yoxdur (və ya var)? Bir qayda olaraq valideynlər belə suallara cavab verməyi xoşalmırlar və çox vaxt hətta kobud cavab da verirlər:— Kəs səsini, utanmaz, bir də eşitsəm… Bu isə, təbiidir ki, uşaqda bu məsələyə marağı daha da artırır! O, bu məsələni xəlvətdə öz yaşından , ilə müzakirə edib məlumat toplamağa çalışır.

Bəzən uşaqlar ictimai yerlərdə, qonaqlıqlarda belə suallarla valideynlərinə, böyük yaşlılara müraciət edib (xoşa gəlməyən vəziyyətin yaranmasına səbəb olurlar.

Söhbət və suallara cavab yolu ilə