bilməsi, bir saat gec bilməsindən daha yaxşıdır.

Adətən 7—9 yaşlarından başlayaraq oğlanlar və qızlar arasında “parçalanma” baş verir, öz cinsinin nümayəndələrinə qarşı maraq artır. Ailədə bu, oğlan uşağının ataya meyl və mehribançılığı, qızın isə anaya daha da bağlanmasında özünü göstərir. Bu mühüm cəhətdən şəxsiyyət arası münasibətlərin gələcək inkişafı üçüm istifadə ötmək lazımdır. Səmimi söhbətlər, birgə “kişi” və ya “qadın” məşğələləri valideynləri və uşaqları yaxınlaşdırır, müxtəlif məsələlər haqqında uşaqlara böyüklərlə məsləhətləşməyə, öz sirlərini və arzularını onlara açmağa kömək edir. Bu zaman böyüklər yaşlılar uşaqların inamını, uşaqlar isə valideynlərin onlara göstərdikləri ciddi münasibətləri hiss edirlər. Uşaqların elə bu yaşında böyüklərin onlara örnək olmaları çox vacibdir. Atası qadına qarşı hörmət, məhəbbət haqqında nə cür yaxşı, gurultulu sözlər desə də, öz münasibəti, hərəkətləri ilə dediklərini həyatda, öz ailəsində əyani şəkildə göstərməsə, sözdə bir, işdə başqa münasibət göstərsə onun dediklərinin heç bir təsiri olmayacaqdır.


Cinsi tərbiyəni kim verməlidir?
Şübhəsiz ki, birinci növbədə valideynlər. Sonra məktəbəqədər uşaq idarələrində tərbiyəçilər, məktəbdə — müəllimlər, həkimlər, tibb işçiləri, böyük yaşlılar. Amma bu tərbiyə işləri bir istiqamətdə aparılmalı, bir-birinə zidd fikirlər, məsləhətlər olmamalıdır; Bir sözlə, cinsi tərbiyə böyük yaşlıların — valideynlərin, həkimlərin, müəllimlərin qurduğu bir sxemlə aparılmalıdır. Bunun üçün xüsusi ədəbiyyat oxumaq, mühazirələrə qulaq asmaq, məsələləri birgə müzakirə etmək