cibində idi, ilk dəfə onu cibimdə, üzərimdə gəzdirmişdim və 1 ildən sonra səni ilk dəfə bu gün gördüm, demək ki, qismətimdə var imiş... Sənin mənə vaxtilə yazdığın bütün mesajlar hələ də qalır köhnə telefonumda, sildiyimi sanırdın sən bilirəm, ama heç birinə əl dəyməmişəm, o mesajlara 1 ildir baxmasam da, silməyə hələ də əlim gəlmir, o mesajlara görə o telefonumu nə satdım, nə atdım, bəlkə bir gün baxaram deyə, oxuyaram deyə...
Heç dəyişməmişdin, həmənki qız idin, ''Canım'' dediyim qız. Baxışların, danışığın, heçnə dəyişməmişdi, ama mən dəyişdiyini sanırdım. Səni görüb, sənə səslənməklə yaxşımı etdim, pismi etdim bilmirəm, ama sadəcə onu bilirəm ki, qəlbimin səsi səni çağırdı, mən deyil. Araya bir-iki söz salıb danışırdıq, ama fikirlərim qarışmışdı, hər şey beynimdə altüst olmuşdu sanki, nə düşünəcəyimi bilmirdim, arada baxıb sənə gülümsəyirdim, ama yalançı gülümsəmə idi, içimdən qışqırmaq gəlirdi sadəcə... Və eyni zamanda sənə sarılmaq, bərk-bərk qucaqlamaq istəyirdim o an, ama bacarmırdım... Sözlərimizin tamamilə bitdiyi anda ayrılığın yaxınlaşdığını hiss etdim, ama ayaqları hərəkət etmirdi, gedə bilmirdi sənin yanından, ona görə səndən getməyini istədim, sənin getməyini gözlədim... Və getdin... Bütün xatirələri, yaşananları arxanca apardın yenə də, mən də getsəm də, ürəyim səninlə idi, sənlə bərabər gedirdi, amma nə fayda... Sadəcə bunu bilməyini istəyirdim, mən səni həqiqətən sevmişdim, sevirdim...

''Həyat hər zaman zarafat etdi mənimlə... Sənə bənzəyən üzlər, qoxuna bənzəyən qoxular, səsinə bənzəyən səslər çıxartdı qarşıma... Yada mənəmi elə gəldi, bilmirəm... Amma bu dəfə çox ciddi