Dodaqlarımı qanadıram, dişləyirəm günlərdir.
Hər söz dilimin ucunda küfrə dönür çünki. Bir göy guruldasa heç olmasa, bir ildırım çaxsa.
Bitsə bu səssizlik, bu çirkli yapışqanlıq bitsə. Amma bir tufan azmı gəlir, yoxsa yenə də parçalanan bir şeylər olmalıdır mütləq? Heç dayanmadan parçalanan, dağılan şeylər.
Halbuki nə qədər sakitdir bu küçələr və bu şəhər. Nə qədər dinc görünür mənə indi səma.
Gedənlər harada qaldılar, darıxdım gülüşləri üçün. Bir şəhəri gözəlləşdirən tək onlar idi sanki. Onlar idi uşaqlara və eşqə ölənə qədər bağlanan. Qadınları gözəlləşdirən hərhalda onlar idi.
"Tüpürsəm, cinayət sayılar" deyirdilər, tüpürsək cinayət sayılır daha.
Uzun uzadı baxıram qıvrılan küçələrə. Tək yarpaq belə tərpənmir nədənsə. Dilimin ucunda küfrə dönür hər söz.
Yaşamaq nələri öyrədir, düşünürəm. Oxuduğum bütün kitablar parça-parça olub.
Çıxıb gəzirəm axşamlar təkcə. Bir ucdan o biri uca tək olur şəhər. Bulvarın qarşısından keçirəm.
Səslər getdikcə azalır, quşlar azalır.
Və nə vaxt yolum düşsə vurulduğun yerə, qızğın bir halqa olur boyumda o küçə.
Biz çoxdan unutmuşuq belə şeyləri.
Amma içimdə bir kaftarın dalğın duruşu var və dilimin ucunda küfrə dönür hər söz
İçimdə zəbt edilməz bir incitmək istəyi var.
Düzümünlərini qoparan bir atdır sanki bu. Təngnəfəs oluram hər payız. Və sevgilim nə vaxt xoşgörüşlü olsaydı. Eh!
Bir səfər düşür ağlıma, gedirəm. Bütün gəncliyim beləcə keçib getdi.
Amma hələ imtina edə bilmədiyim şeylər var.
Hansı divar yıxılmaz suallar doğurursa, bir gün gəlsək, hansı şəhər gözəlləşməz?
Həyatım bir dostun vurulduğu yerdə yandırıldı.
Geri götürmürəm külləri, yanğınlar çıxsın deyə. Patrullar çıxart indi, bütün işıqlarını söndür.
Soruşduğum heç bir sualı geri almıram ey küçə!
Səssizcə gedirəm indi, səssiz..
Bəlkə yenə gələrəm, səsimə səs verən olsa bir gün..