Nə vaxtsa bir gün biz üz-üzə gələcəyik...və sən başa düşəcəksən ki,hələ gec deyil.Hər şey irəlidədir.Bizim keçmiş alınmayan münasibətlərimizə güləcəksən-məni ağlamağa məcbur edən,səni inada salan mübahisələrimiz bizə çox mənasız gələcək.
Bir gün biz hər şeyi yenidən başlayacağıq...və hər şey bütün sevgi hekayələrində olduğu kimi baş verəcək.O xoşbəxt sonluqla bitəcək.Yox,onun sonluğu olmayacaq-o başlayacaq və hər zaman davam edəcək.
Bir gün biz yenə əl-ələ tutub yaz yağışının altında addımlayacağıq...və ya mənim sevimli payızmın qızılı rənglərinə qarışaraq Bakının küçələrini yorulmadan dolaşacağıq.Ya da sənin sevimli qışının bizə bir günlük də olsa hədiyyə etdiyi ağappaq qarda gülüşərək baş-başa qalacağıq.
Bir gün bizim öz evimiz olacaq...və orda sevimli əşyalarımız-kitablar,gitara,kompüter,sənin kino disklərin, mənim sevimli musiqilərim, bizim mətbəximiz, sənin balaca itin və pəncərə qarşısında mənim kövrək,nazlı bənövşələrim.
Bir gün sən məni öpməyə cəsarət edəcəksən...və mən çox sevdiyim simada yaranan bir az utancaq,bir az məğrur ifadəyə gülümsəyəcəm.Bizim kaminin qarşısında cüt yerimiz, qış gecələrində isti çayımız, sənin isti və güclü əllərin...mənim xoşbəxtlikdən işıq saçan gözlərim... Nə vaxtsa bunlar hamısı olacaq.
Bir gün yenə mübahisələrimiz olacaq...kitablardan,filmlərdən,elə-belə-xırdalıqlardan. Mənim yenə ağlayan gözlərim, sənin arxanca çırpıb çıxdığın qapı...və sakit, amma səmimi bağışla kəlməsi. Sən geri qayıdacaqsan, mənim hirsim keçmiş olacaq...və biz onu birlikdə deyəcəyik-Bağışla....Sən mənə,mən sənə.
...Nə vaxtsa biz dənizin sahilində gəzərək bir-birimizə dediyimiz bütün absurd sözləri təbəssümlə xatırlayacağıq...Lap çoxdan dediyimiz.
...Nə vaxtsa bunlar hamısı olacaq.
...Onda başa düşəcəksən ki heç nəyə gec deyilmiş,sadəcə bir az tez imiş.
O zaman ki başa düşəcəksən ki mən səni hələ də sevirəm.
Nə vaxtsa...