ə davranıbmı?.. O gənc ikən özündən çox yaşlı birinə rəyi soruşulmadan ərə verilmişdir. Əslində insanın istəmədiyi bir şeyə məcbur edilməsi onu əxlaqsızlığa təhrik etmək kimi bir şeydir və Sudabə də məcburən ərə verildiyi ücün belə bir əxlaqsızlığa məcbur edilmişdir. Qəlbini sevgi atəşinə atmaqla əslində Südabə bu əxlaqsızlıqdan təmizlənmək istəyir. Demək tənqidimizdə vurğulandığı kimi Südabənın Səyavuşa olan sevgisi əxlaqsızlıq deyil, həyatını məcburiyyətlər icində keçirmiş bir qadının üsyanı, eyni zamanda dərdidir, çünki Südabənin qəlbi ilə seçdiyi Səyavuş ona heç bir halda cavab verəcək biri deyil. Beləliklə, ətrafın bu sevgiyə dəhşətli münasibəti ortaya çıxır və bir çox müstəvidən baxdıqda haqq verilməsi çətin olan, yalnız bir insan hissi kimi yanaşılarsa faciə ilə qarşılanan bu sevgi rədd olunduqdan sonra dəhşətlə qarşılandığı kimi indi də öz dəhşət və qorxunc qisasını ortaya qoyur. Cavabsız məhəbbətlərin qisası çox zaman dəhşətli olur. Beləcə Sudabə özünə olunanı Səyavuşa edir, məcburiyyət və zor yolunu seçir. Bura qədər sevgisinə haqq qazandırmaq niyyətində olan Südabə intiqam hazırlamağa başlayır. Bir qadın olduğu unudulmuş Südabə sevgisinə cavab ala bilməyib qəlbinin atəşini məkrin qurbanlığına çevirir.
Bir vəziyyətdə haqq verdiyinə başqa bir halda haqq vermək olmur..., çünki insan yaradılış etibarilə mürrəkkəb və izah olunmazdır. Cavid də məhz insanı sablon şəkildə “yaxşı və pislərə” bölmur, onu bütünlüklə, hər halı ilə təqdim edir.
Azərbaycan ədəbi tənqidində bir cox hallarda insanın dəyərləndirilməsi onun sosial durumu ilə əlaqələndirilir. Sanki bütün zənginlər zalım, əxlaqdan uzaq, hec bir mənəvi keyfiyyətlərə sahib olmayanlar, kasıblarsa əksinə dəyərləndirilir. Məsələn, M.Əlioğlu Səyavus obrazını dəyərləndirərkən belə bir fikri Cavidlə bağlamağa çalışaraq yazırdı ki, “mühüm bir cəhəti dramaturq çox incəliklə mənalandırır... qəhrəmanlıqla əsilzadəlik bir araya sığmır”. Əsilzadəlik, böyük nəslə malik olmaq insanda özünə nəzarəti artırır.