Ümumiyyətlə, insanı sosial statusuna görə qiymətləndirmək insana zahiri yanaşmaqdır, onun mahiyyətini unutmaqdır. İnsan yaradılışının kamilliyi onun bu dunyada yaşamaq mövqeyindən asılı deyildir. İnsanın mahiyyətində bərabərsizlik yoxdur, bərabərsizlik təzahürdədir. İnsan öz dünyasında və tənhalığında səmimidir. İnsan mənəviyyatının dəyəri onun yoxsul və zəngin yaşamasında deyildir. Təbiət etibarilə insan nə qədər səmimidirsə, yaşamaq etibarilə ümidsiz, sevgisiz, qeyri-səmimidir.
Səyavuş da yaşadıqlarında sanki özü deyil. Südabəyə munasibətdə o, vicdanlıdır. Vicdan - cəmiyyətin fərdə diktə etdiyi normalara əməl edilmədən yaranan bir dəyərlər sistemidir. Səyavuşun vicdanı da Südabəyə başqa yanaşmağa imkan vermir və butövlükdə Səyavuşun analığına munasibəti ideal - mənin əsas və önəmli fəaliyyətidir. Amma hər bir şeyə həssas olan bu gənc Südabəyə münasibətdə bir o qədər də həssas görünmür. Bir qədər əvvəldə Südabədən danışarkən qeyd etmişdik ki, Südabə məcbur edildiyi münasibətlərə başqasını məcbur edir. Deməli, sevgisində haqlı olan Südabə Səyavuşa münasibətdə haqsızdır. Zahirən ziddiyyətli görünür... Südabəyə haqq qazandırmaq, sonra da onu günahlandırmaq? Sadəcə insana hər halı ilə yanaşılarsa heç bir ziddiyyət ortaya çıxmaz.
İnsanlararası münasibətlərdə naqisliklərin ortaya çıxmasının əsas səbəbi insanın öz haqqı hesab etdiyini götürmək meylidir və bu zaman insan başqasının haqqına girməsini qəbahət hesab etmir. Nəticə etibarilə insan qəbahətlərlə yaşamağa, “uğurlarını”, “zəfərlərini” qəbahət və günahlarla əldə etdiyi üçün onları özününküləşdirməyə vərdiş etmişdir.
İstədiyini edib eyni zamanda günaha batmamaq düşüncəsi hec bir vaxt insanı tərk etməmişdir. Cavidin yaratdığı Əmir Teymur obrazı da haqq uğrunda haqsız formada savaşır. Bu yöndən yanaşılsa bu, düz yolda əyri oturmağa bənzəyir... Bir yanda mərhəmət, bir yanda savaş... Bir yanda sevgi, bir yanda qorxu... Yenə ziddiyyət, amma bir qədər insan mahiyyətinə və təbiətinə baxsaq, yer üzündə bu əks