etdikcə, özünə mənsub olmalı olanları kənar dünyada, kənar dünyaya mənsub olmalı olanları isə öz içərisində tapdıqca insan özünü məkan nizam¬sız¬lığının daşıyıcısı kimi duyur.
Insan yalnız öz problemlərini həll etdikcə özü ilə dünya arasın¬dakı ziddiyyətin aradan qaldırılmasına nail olur, Dünya Nizamının bərqərar olunmasına təkan verir və bununla da insan olaraq qalır. Əgər insan özünə mənsub olmalı olan¬ları kənar dünyada, kənar dünyaya mənsub olmalı olanları isə öz içərisində saxlamaqda davam edirsə, özünün təbii ölümünə doğru addımlamış olur. Əgər insan olmalı olduğu sosial məkana can atmırsa və olmamalı olduğu sosial məkanda qal¬ma¬sına dözürsə öz mə'nəvi ölümü ilə razılaşmış olur.
Insan özünün mə'nəvi ölümünə də, hətta təbii ölümünə də, yalnız öz problemlərini həll etməklə müqavimət göstərir. Öz prob¬lemlərini isə insan ilk növbədə əlbəttə ki, artıq cəmiyyətin yaratdığı vasitələrlə həll edir, bu isə onun fərdi inki¬şa¬fının yalnız müəyyən səviyyəsinə qədər mümkün olur. Bu səviyyəni aşdıqdan sonra cəmiyyət tərəfindən artıq yara¬dıl¬mış vasi¬tələr tükənmiş olur, yeni vasitələrin yaradılmadığı halda isə insan, daşıyıcısı olduğu ziddiyyətlərin həll olunma vasitə¬lərindən nəinki məhrum olur, hətta içərisində daşınan bu ziddiyyətlərin özlə¬ri¬nin mövcudluğundan xəbərsiz qalır. Bu səviyyədə problemlər öz müəyyən¬liyini itirir, qeyri-müəyyən zid¬diyyət formasını alır, və təbii ki, elə buna görə də həll edilməmiş qalırlar. Problemlər dərk olunub-olunmamasın¬dan asılı olmayaraq həll edilmədikdə ödənilməzlik vəziy¬yə¬tini yaradır, insan və dünya arasındakı müvazinəti sarsıdır, insan dünya¬sının nizamını laxladır. Ödənilməzlik vəziyyətinin ar¬tı¬mı individi varlığı ilə yoxluğu arasındakı ölüm adlanan sərhədə getdikcə daha çox ya¬¬¬xın¬laşır və nəticə e'tibarı ilə individual varlığın məhvinə aparıb çıxarır. Fərdi varlığın ölüm sərhədi subyekt ziddiyyətlərinin qeyri-müəyyənliyi üzündən də'f edilə bilmir, ölüm fərddən ötəri zərurət faktına çev¬rilir.
Bu halda bir