Rüstəm səhər işə getməyə
hazırlaşırdı . Maşını qarajdan
çıxardarkən qızını, Səbinəni yolla
gedən gördü.
Əynində gözəl bir don, əlində isə
bir məktub var idi.
-- Hara gedirsən?
-- Mən...mən....ata, mən poçta
gedirəm.
-- Niyə?
-- Bu məktubu göndərməliyəm
-- Ver mənə mən göndərərəm
sənin üçün
Bir an balaca qız çəkindi amma
axır ki, məktubu atasına
uzatdı.Atası qoydu maşının
qabaq oturacağına,
qızına əl elədi və yola düşdü.
İşdə oturarkən məktub
Rustemin
gözünə dəydi . Üstündəki ünvanı
oxudu:
Allahım
Cənnət
Səma

Məktubu açdı və oxudu.
"Allahım,
Bu mənim sənə birinci
məktubumdu. Anam həmişə
deyirdi ki, sən uşaqları
sevirsən
və onların dualarını tez
eşidirsən.
Mənim anam 7ci ad günümdən
3
gün sonra vəfat etdi. Ona kimi
həmişə xoşbəxt idim, amma
indi
çooox qəmliyəm. Atam həmişə
mənimlə oynayardı, mənə
kitab
oxuyardı, amma indi heç
mənimlə danışmır. Səhər
tezdən
işə gedir, axşam isə mən
yatandan sonra qayıdır. Xalam
deyir ki, artıq içməyə də
başlayıb.
Xahiş edirəm Allahım, mənim
anamı qaytar. Onsuz bu evdə
yaşamaq istəmirəm. Hər gün
məktəbə gedəndə sinif
yoldaşlarımın analarını
görürəm
və məni ağlamaq tutur. Nə
olar
Allahım, anamı qaytar. Əgər o
artıq mələkdirsə və onu
qaytara
bilmirsənsə onda məni də
götür
apar. Anamı necə apardın
məni
də elə apar.
Mən yaxşı qızam. Anamdan
soruş
deyəcək. Həmişə dərslərimi
edirəm və otağımı
yığışdırıram .
Söz verirəm ki, sənə heç bir
narahatçılıq törətməyəcəm.
Səni
gözləyəcəm!
Səni sevən, Sebine"
Rüstəm məktubu bir yox üç dəfə
oxudu. Bir az sonra, vəfat etmiş
həyat yoldaşı ilə ilk dəfə tanış
olduğu yerə getdi. Orda böyük
bir ağac var idi. Ağaca baxa-
baxa
bir neçə saat qızının yazdığı
barədə fikirləşdi.Həm özünə həm də həyat
yoldaşına söz verdi ki, dəyişəcək.
Altı Ay Sonra:
Səbinə artıq yerində yatmışdı.
Rüstəm onu yuxudan oyatmaq
istəyəndə çarpayının yanında bir
məktub gördü.
Ünvanı belə idi:
Allahım
Cənnət
Səma
Məktubu açdı və