Gəldim ...
Amma arxamda o qədər çox şeyi buraxıb gəldimki həqiqətən bunu izah edəcək söz yox ...
Əlim, gözüm, ürəyim, ağılım yalnız bir telefon səsini gözləyir amma yox...
gəlmir... bir dəfə belə ...
"EŞQ TƏSADÜFLƏRİ SEVƏR" miş ... Mən sevmədim bu təsadüfü ...
Çünki bu təsadüflə eşq itdi, qaçdı, qorxdu, gizləndi...
İndi gizlənqaç oynayan tək şəxsiyyətlik bir heyətəm həyatda. Tək başıma ...
Tək oynayıram sənsizliklə yalnız tuta bildiyim səssizlik olur bu boşluqda...
EŞQ təsadüfləri SEVƏR' mi...?~ mən sevmədim bu təsadüfü...

Məni bilənlər, gedərkən buraxdığı ayaq izlərini görənlər önünə bax dedilər.
Yaxşı dedim baxıram amma heç bir şey görə bilmirəm qaranlıqmı çökdü nə...?
Aya məhkummu oldu ömürüm, günəş yoxmu artıq mənim dünyamda...?
Nöqtə qoyub müqayisəm var bütün cümlələrimə . Çıxmazlığa sürüyüb küncə atmağım gəlir içimdəki hüznü...
amma gücün varmı desən? YOX...

YOX ...
O yox artıq Onlu günlər yox Onlu dünənlər qadağandı mənə ...
Bir atımlıq sevgi vardı silahımda onuda xərcləyəli çox oldu.İndi kim müdafiə edəcək məni həyata qarşı...?

Bu qədər ümidsiz olmadım mən heç bir zaman amma əlimdən heç bir şey gəlmir sanki...
Eşqə ilişib qaldığım yerdən qalxacaq gücüm yox ...

Bu təsadüf çox gəldi həm mənə həm də "O"nlu həyatıma...
Çoxmuş mənə, məndə ona...

Və artıq Onlu dünənlərə yalnız bir nöqtə.

ADIMIZI ''TƏSADÜF'' QOYSAQ, GÖRƏSƏN 'EŞQ' BİZİ SEVƏRMİ..?