Məhəbbətim məni öz könlündən qovdu.Məhəbbətim məni bağırqan lalə,boynubükük bənövşə,məhəbbətim məni xar etdi.Məhəbbətim heç bilmədim niyə,heç bilmədim nə üçün məni özü özünə yad etdi?!Məhəbbətim məni köksü parə-parə dağ etdi.
Məhəbbətimi unudacam.Mənə biganə olmuş,məni ayaqlar altına atmış ülvi,saf,sonsuz arzulu məhəbbətimdən üz döndərəcəm.Özümdən,ömrümdən-günümdən,sözümdən-söhbətimdən,məni bu fani dünyaya bağlayan qayğılarımdan üz döndərəcəm.Kor yolçu tək kor taleyimlə birgə qalacam,birgə alışacam,birgə yanıb-yaxılacam.Məni acı külək tək qamçılayan qədərimlə barışacam.
Çünki,mənim məhəbbətim qəlbimdə əbədi dəfin olundu.Şam kimi yana-yana,əriyə-əriyə,kiçilə-kiçilə son mənzilə yetdi.Məhəbbətim yellərin təsirinə davam gətirə bilmədi.Alışa-alışa,sönə -sönə,işara-işara axır ki,yox oldu.
Daha ayrılan yolları seçəmkdən başqa heç bir əlacım qalmadı.Arxama baxmadan qaçıram.Arxada ən ülvi,ən saf,ən doğma məhəbbətim,irəlidə isə məni nələr gözləyir bilmirəm.Arxaya baxmaqdan qorxuram.Soyuq,biganə baxışlarla qarşılaşmaqdan qorxuram.Pərvanətək yanıb yaxılmaqdan,şam tək əriməkdən,günahsız ikən günahkar olmaqdan qorxuram.İrəli qaranlıq,zülmətə doğru qaçıram.Arxada məni tərk etmiş,odlara atmış məhəbbətimi qoyub qaçıram.Uzaqlara əbədiyyətə qaçıram.