Söz deməyin bu qədər çətin olduğunu bilmirdim...
Bunları səni tanıyandan sonra öyrəndim...
Çox danışardım,deyib gülərdim...Həyat mənimçün sevimli və şən idi...
Səni tanıyana qədər...!
Səni tanıyandan sonra lal olmaq istədim...Səni tanıyandan sonra dilim söz tutmadı...Kəlmələr ağzımda böyük bir daş parçası olub şişdi...
Mümkünat və imkansızlığı eyni anda yaşamq nədir bilməzdim...Həyatda mənimçün ölümdən başqa hər şeyin çarəsi var idi...İstəsəm tək başına dünyanı fəth edər,dağ üstünə dağ qoyardım...Hər kəsdən güclü,hər kəsdən qüvvətli idim...
Səni tanıyana qədər...!
Səni tanıyandan sonra qollarım yanıma düşdü...Taqətim kəsildi,dizlərim büküldü...,kiçik və cılız bir uşağa döndüm...Əlindən bir iş gəlməyən topal bir qocaya çevrildim...
Gecələrim rəngarəng,sakit və rahat idi...Hər gün bir xəyal qurar,və hər səhər o xəyalımın sərxoşluğuyla oyanardım...
Sabahlarıma gün doğardı,gecələrimi ay-ulduz bəzərdi...Mən var idim,bir də bütün dünya...
Səni tanıyana qədər...!
Gecələrim yuxusuz,tənha və səssiz...Yuxularımın yerində qarma-qarışıq kabuslar və bunların şəkilləndiyi qan sızmış gözlərim var...
Xəyallarım bayquşların məskəni,sərxoşluğum şərab sərxoşluğu...Sabahlarıma zülmət qaranlıq doğdu,gecələrimi isə bir cüt qara göz bəzədi...
Kitablarım var idi,oxuduqca bir dünyadan bir dünyaya qonduğum...,hər səhvəsində ümid tapdığım,hər qəhrəmanında öz əksimi gördüyüm kitablarım...
Şəkillərim var idi,təbəssüm etdiyim,dostlarımla əyləndiyim...Ömrümün kadrlarını hopdurduğum şəkillərim...
Səni tanıyana qədər...!
İndi kitablarımın səhvələrində deyil bir dünya,bir qarış torpaq belə tapa bilmirəm,dizlərimi büküb oturmağa...Qəhrəmanlarım adiləşib,acizləşib...
Şəkillərim xəzan kimi saralıb,gülüşlərim donub üzümdə...Dostlarım yox olub,tanışlarım itkin düşüb...Bütün həyatım donub şəkillərdə...
Göz yaşlarım var idi,sevinc göz yaşlarım...Hər damlasında gül bitirdiyim...
Öpüşlərim var idi,neçə-neçə qəlbi fəth etdiyim,isti və həyəcanlı...
Yerişim var idi,qəlbləri riqqətə