izləri ...

Hara baxsaq gözlərimiz bir az mavi, bir az hərcayi, hara getdiyimizi nə etdiyimizi bilmədən dolaşıriq köhnə xatirələrin keçdiyi yerləri.

Mən öləcəm gülüm kimsə bilməsin, ürəyinin gül yanına qoy məni kimsə görməsin ...

Acılar sovurur indi xatirələrimizi, bilmədiyimiz səfərlərə çıxırıq hər gecə ... Küləklərə buraxıb xəyallarımızı, şeirlər sovururuq qaranlığa. Ümidsizcə bir uçurum kənarından özümüzü boşluğa buraxaraq ... Öldürürük içimizdə qalan nə varsa eşqdən, sevgidən, sabahdan yana ...

Tutaqki,heç yaşamadıq biz nəğmələr söyləmədik küləklərə ... Burax ağ dənlər düşsün saçlarımıza əzab rəngində, kimsə bilməsin ...

Deyiləcək son bir neçə sözdür bəlkə dilimizdə düyünlənən və duyğuların həll edildiyi yerdən telləri qırıq bir skripkanın köksündən inləyib sızaraq və sızlayaraq içimizə basdırılan zülmət gecələrdə ..
Mavilər üstünü qara xəyallar örtdüyü tənhalığımızı, içimizdə gizli səsləri vurarkən yorgunluğumuzu ...

Hər skripka səsi bir az kədərlidir gülüm inləyən tellərindən ... Bəlkə bezmişdir bizim kimi köhnəlmiş, yorğun kədərli səsindən ....

Payızın nəfəs yanaqlarına
mahnılarını üflərkən külək
qırıq bir skripka telində
burax sızlayıb dayansın ömrümüz

Mən öləcəm gülüm kimsə bilməsin, bir payız yarpağının xışıltısına qoy məni, oğlunu itirmiş bir atanın gözlərindəki dərin hüznə, üzümdəki küskün kədərə, bir skripkanın kədərli iniltisinə qoy məni, külək olmasın ...

Mən öləcəm gülüm kimsə bilməsin, bir Dağbaşı Yalnızlığının səssizliyinə dəfn et məni sular bilməsin ...

Bir Şeir'in isti ürəyinə burax sevgimi, Mən öləcəm gülüm kimsə görməsin