belə duya bilmirəm.Günü günə satıram , bilirəm gəlməyəcən , gözləyirəm.Gəlsən belə istəmirəm səni...
Yenə baxıram qapıya amma sən yoxsan.Baxıram o yerlərə , metrolara , dəniz kənarına axtarıram səni , sən yoxsan.Qaçıram sənsizlikdən , yoxsan.Basırdın məni amma yaddaşım basdırmır səni.Utanmıram , gizlətmirəm , peşiman deyiləm etdiklərimə amma sən peşimansan , nə olsun yenə də yanımda yoxsan.Hərdən olur yoxlugunla barışıram , gülürəm.Güləndə axı yanımda olurdun indi sən yoxsan.Bütün şəhəri gəzdim hardasan axı , sən heç yerdə yoxsan.Hər gün əlimdə qələm səni yazdım , pozdum yenə yazdım amma sən yoxsan.Mənə bir şey olanda yanımda olardın , çox ehtiyacım var , çox xəstəyəm hardasan axı , yenə də yoxsan.Gecələr yazdığın smslərə , mənə verdiyin əşyalara baxıram hamısı burdadı otağımdadı , evimdədi , hər şeyin burdadı amma sən yoxsan.Ürəyin mənimlə , özün başqa yerdə səslənirəm hər gün ehh , yenə yoxsan.Məni yox etdin , sevgimi ən çirkli sözlərlə tərənnmüm etdin , amma nifrət etmək istədiklərim arasında sən yoxsan.Başqa sevgi tapdın özünə , mənsə tənha qaldım , sadiq qaldım saxladım bu ürəyi , sənin olsada , yoxsan...
Bilirsən , əslində yanımdasan.Sən mürəkkəbi bitmiş qələmimsən , sən boş və əzilmiş vərəqlərimsən , sən son bir ildi yaşadığım günlərimsən , tənhalığımsan , küsgünlüyümsən , yorğunluğumsan , qaranlığımsan , sənsizliyimsən...Sən üzərini buludlar almış günəşimsən , sən gecələr otağıma işığı düşməyən ayımsan.Sən bahar günü ömrümə gələn payızımsan.Sən bir vaxtlar ətrini ciyərlərimə çəkdiyim gülümsən.Bütün gücümlə içimə aldığım amma qaytara bilmədiyim nəfəsimsən.Boğazımda düyünlənən sözlərimsən , qurumuş dodağımsan.Daha döyünməyən ürəyim , əhatə dairəsindən kənarda olan MƏNsən.
Bu qədər yazdım bəsdi.Qoy bu da olsun etiraf.Notebookumu bağladım , deyəsən yazmayacam daha heç nə.Axı səni tapa bilmədim.Sonra gördüm , doğum günümdə mənə bağışladığın şərf