Ən son nə vaxt sevmişdinil birini? Nə vaxt vaxtı unudub, yalnız onu düşünərək saatlar boyu olduğun yerdə qalmışdın?

Əlin telefona getmədən, gözün qapıdan ayrılmadan, ən son nə vaxt gözləmişdin? Üzünə o saf gülümsəməyi yerləşdirib, küçələrdə məqsədsiz olaraq gezmişdin?

Ətrafdan görənlərin öz-özünə danışdığını sanmalarına aldırmadan, qarşılaşdığınız anda ilk söyləyəcəyin cümlənin sınağını nə vaxt etmişdin?

Nə vaxt birinin varlığını yanında hiss edə bilmişdin?

Canın sıxılanda başını qoyacaq bir çiyin tapmanın dəyərini nə vaxt hiss etmişdin?

Qısa aralıqlarda dar vaxtlara bir öpüş sıxışdırmağı və bunu dünyanın ən gözəl hədiyyəsi saymağı nə vaxt öyrənmişdin?

Ən son nə vaxt, bir başqasında əridiyini və tək bədən olduğunu, öz mənliyini buraxaraq onda yaşadığını və məna qazandığını hiss etmişdin?

Ən son nə vaxt sürpriz etmək üçün alışverişə çıxmışdın?

Geyəcəyin paltara qərar verə bilmək üçün bütün şkafı otağının içinə yığmışdın?

Nə vaxt həyatın mənasını sevgidə tapmışdın?

Ürəyini ağrıdan keçmişdən sıyrılaraq, bütün yaşanmışlıqları bir kənara atıb, sanki ilk dəfə onunla yaşamağa başladığını düşünmüşdün?

Nə vaxt küçədə heç tanımadığın insanlara salam verib, uşaqların başlarını oxşamışdın?

Yağışda islanmanın, qarda üşümənin, günəş altında tərləmənin səni heç maraqlandırmadığı vaxtlarda, sevdiyini gözləmişdin?

Ən son nə vaxt birini sevmənin o möcüzəvi dadına çatmışdın?

Şərtləri, qaydaları, ön mühakimələri, bütün bildiklərini yox sayıb; yalnız sevmək üçün, ən son nə vaxt sevmişdin?

Onu Bilki Mənim İlkimdə, Sonunda SƏNSƏN...