Bayırda bəyaz qar yağır...
Evlərin işıqları,bir ocağın istisi,minlərlə ürəklərin işıq saçan dünyasıdır... Hər evdə şam ağacları bəzənir,hədiyyələr alınır,duyğular təzələnir,günlər təzələnir,ürəklər sevinir...Bu xoş gün bizim ailədə də yaşanır...Hər kəs zəng edir,bir-biri ilə təbrikləşir,xoş sözlər deyir... Mən də səni təbrik etmək üçün öz dünyama çəkilib səni andım...,bu qarlı gündə...Bayıra çıxıb bəyaz qarın içiylə getməyə başladım...Elə bu andan duyğular,istəklər yazılmağa başladı... Getdim...,getdim...! Bəyaz qara bürünmüş bir ağacın yanında durdum...Küçənin fənərindən düşən işıq bu yeri elə NUR-a qərq etmişdi ki,bir anlığa duyğulara büründüm... Bu günün sənsizliyi məni çox sıxırdı...Sanki,özümü dünyanın ən yalnız insanı sayırdım...Gözlərimdən axan yaş damlası bəyaz qarı əritdi...Qar altında xəzəl yarpaq görünürdü...O, yarpağın arasında aylar öncə sənə yazdığım,sonra nədənsə cırıb atdığım vərəq parçasını oxumağa başladım... Qulaq as...! -Bu qar kimi ömrümə bir tale istəmişdim...Bəyaz tale sənin olsun...! -Hər anı xoşbəxtliyə bələnmiş bir ömür istəmişdim...Bu ömür də sənin olsun...! -Həyatım boyu kiçik bir evin xəyalını qurmuşdum,içi sevgiylə dolu bir dünya...Bu dünyam da sənin olsun...! Qəlbimdə hələ neçə-neçə arzuya yetməyən ümidlərim,hələ nə qədər sənə yazılacaq sətirlərim var...Bu sətirlər sənin olsun...! Ən sonda sənə bir arzum var...Həsrətində olduğun ən gözəl günlər sənin olsun...! Ayrılığın mənim olsun...!