i yaratmaq, sənin zəhmətinin bəhrəsindən bir çox adamların istifadə edəcəyini, sənin işinin adamlara sevinc bəxş edəcəyini bilmək xoşbəxtlik deyil?..

Neçə illər, əsrlərdir ki, insanlar dünya mepmarlıq, heykəltaraşlıq, rəssamlıq əsərlərinə heyran olur, ürəkləri donaraq möcüzəli musiqi dinləyir, maraqlı kitablar oxuyurlar. Ölümlərindən sonra yaradıcılıqları qalan adamlar xoşbəxt deyimi?...
Amma istedadlı, hətta dahi adamlar var ki, onları xoşbəxt saymaq mümkün deyil. Nüvə silahını icad eləyənlər, Yer üzündən bütün canlıları silə bilən kütləvi qırğın silahlarını ixtira edənlər özlərini heç cür xoşbəxt saya bilməzlər. Heç qalanlar da onları xoşbəxt saymaz. Bəli, sağlığında bu adamların hər şeyi var: ad-san, müəyyən dairələrdə şöhrət və hörmət, banklarda hesabları, komfortları. Onlar üçün dünyada hər şey əlçatandır. Ancaq xoşbəxtlik hissindən başqa! Bəli, məhz belə…

Onlar ömürlərinin son anlarında nəyi xatırlaya bilərlər? Nədən ötrü yaşamışdılar? Öz yollarına bədbəxtlik və qəm səpənlər nə biçəcəklərini gözləyirdilər? Onların sonu belə də olmalı idi. Təkcə onların yox, ancaq özləri üçün yaşayanlar, öz mənfəətlərini güdənlər, öz tamahkar və şəhvət niyyətlərini təmin edənlər də gərəksizliklərini, lazımsızlıqlarını hiss etməlidirlər. Onları öz yaxınlarından başqa xoş sözlə, xoş niyyətlə kim xatırlayacaq ki… Heç yaxınlarının da hamısı xoş sözlərlə xatırlamayacaq…

İndi də belə çıxır ki, əsl xoşbəxtlik odur ki, insan başqaları üçün yaşayır. Onun kim olmasından asılı olmayaraq, öz yerində olduğunu, yer üzərində yaşayanların çoxlarına sevinc gətirdiyini, həyatda yaşamağın işıqlı və rahat olmasında azacıq da olsa zəhmətinin, xeyrinini dəydiyini hiss etmək, dərk etmək… Bəlkə indi belə çıxmır, bəlkə də əsl xoşbəxtlik elə budur…

Lap bu sərt reallığın isərisində düşünürsən ki, belə xoşbəxtliyə görə yaşamağa dəyər! Bu həyat nə qədər çətin olsa belə. Əsl xoşbəxtlik kiməsə gərək, lazım olduğunu bilmək, yaşadığın cəmiyyətin dəyərini, qiymətini bilməkdir!