dedi?!
Səni sevirəm!
Yox, bir daha əmin idi. Nicatsız bir ömrün heç bir mənası yox idi. Düzdür, onun bütün şansları önündə idi belə etməklə səhv edirdi gələcəkdə bir az da böyüyüb hər şeyi dərk edərdi.. Amma səbr etməyə gücü yox idi. Artıq bir saat keçmişdi. Tez işini bitirməliydi. Tez lezvanı əlinə aldı. Allaha yalvarmağa başladı. Etdiyi günah da bağışlanacaq kimi deyildi. Artıq hazır idi, damara bir xətt və son. Lezvanı qoluna yaxınlaşdırdı birdən telefondan zəng səsi gəldi. “Bir daha ömrümce kimseyi sevmem, çünki bu bedende yüreğim kayıp..” Bu səs onu diksindirdi axı bu vaxt onu heç kim yığa bilməzdi... Hə bu keçən il telefonuna yazdığı “zametkanın “ zəngi idi. Ekranda belə yazılmışdı “Ömrümün dünyaya gəldiyi gün“. Bu elə ömür idi ki, Xədicənin də ömrünü almışdı. Ayla ilk dəfə idi ki, Nicata belə hədiyyə edəcəkdi. Yoxluğunu...
O bir dəfə də bunu etmişdi, ülgüclə qoluna N hərfini yazmışdı. Amma intihar üçün yox, Nicata aid bədənində bir iz buraxmaq istəmişdi. Nicat ona mənim adımı qoluna yazınca qəlbivə yaz demişdi..
Ayla pıçıltı ilə: Bax Nicat, Ölümünə yazmışdım... İndi də adıvı ölmümə yazıram...
Keçən günləri xatırlayır, unuda bilmirəm deyə hıçqırıb ağlayırdı. Ağılsız idi o! İnsan da sevgiyə görə həyatına son verərdi? Ayla verərdi... Onu həyat prinsipi bu idi ölə bilməyəcəyin bir sevgiyə görə yaşama!
Ya Nicat? Vicdanı buna tab gətirəcəkdi? Yox, artıq Xədicənin beyni donmuşdu... Əlindəki vərəqi güzgünün önünə qoydu içinə “Ölümümdən heç kim günahkar deyil, bu məhz mənim istəyim idi“ yazılmışdı.
O bunun çoxdankı planı idi. Anasına ölüm baradə tez-tez suallar verərdi. Son dialoqunda anası dedi ki, birdən özüvü öldürmək fikrinə düşərsən ha?
Ayla gülərək: “-Mən dünyanı bu gözəllikdən məhrum qoya bilərəm? “ dedi...
Artıq qoyacaqdı... O həmişə intihar edənlərə cəsrətli insan kimi baxırdı. Çünki hər kəs buna cəhd edə bilməzdi. Amma o edirdi!
Budur,lezvanı çəkdi damara. Qəribə bir xışıltı səsi eşitdi. Öncə əhəmiyyət vermədi amma qanı görüncə işin nə qədər