Yaz günlərindən biri idi..
Səhər də demək olmaz,çünki hava hələ tam işıqlanmamışdı. O vaxt idi ki, günün necə olacağını bilmək olmurdu. Sadəcə bir ümid qalırdı, səhər açılacaq, kainat güləcək, aləm öz əlvan rənginə boyanacaqdı...
Amma kimilərinin də həyatında bir ümid daha öləcəkdi.
Aylanın gözünə hələ də yuxu getmirdi, baxmayaraq ki, 5 saatdır uzanmışdı. İçini gəmirən o hisslər... gah keçmişi yada salır, gah da gələcəyinə nifrət doğururdu. Yox o qərarını vermişdi. Əmin idi... Kimsə onu yataqdan itələyirmiş kimi tez ayağa qalxdı. Hava hələ də qaranlıq idi. Bacısına baxdı, öpdü onu yanağından. Sonra anasıgilin otağına yollandı. Səssizcə anası ilə atasına baxdı. Onları da öpmək istədi amma oyanmaqlarından qorxub bu fikrindən imtina etdi. Tez hamama keçdi...
Güzgüyə baxır, özünə qəribə suallar verirdi... O hər zaman risk etməyi sevirdi, amma bu dəfə həddini aşacaqdı. Bu dəfə ölümlə həyat arasındakı son pərdə ilə oynayacaqdı.
O diz çöküb oturdu. Uzun qara saçları hamamın yerinə dəyirdi. Gözəl gözləri var idi amma içində hər zaman kədər... İndi çox oğlanın sahib olmaq istədiyi o bədəni heç layiq olmayan birinə qurban verəcəkdi.
Onu qınayacaqdılar, düşmənləri güləcəkdi.. Düşmənləri deyirəm 17 yaşlı qızın nə düşməni olacaqdı? Yox var idi, o, açıqsözlü idi. Düşündüyünü tez üzə deyərdi... Və o qədər gözəl idi ki, yaşıdlarının hər zaman paxıllığını çəkərdi. Nə isə... artıq bunların bir önəmi qalmayacaqdı.
Gözlərinin önünə atasını, anasını, bacısını gətirirdi. Onlara necə böyük dərd verəcəyini bilirdi...
Hə, birdə Nicat... Nicatla dalaşanda həmişə deyirdi özümü öldürəcəm, Nicat da əsəbindən “Get, öldür, vecimə deyil” deyərdi. Amma Ayla da çox gözəl bilirdi bu ölüm onun mütləq vecinə olacaq...
Ürəyi köksünə sığmırdı sanki... Nicatı yığmaq istədi sonra fikrindən imtina etdi. Son zəng ona olsa bu ölümdən onu səbəbkar edə bilərlər. Fikrindən daşındı. Amma bu ölümün əsl səbəbi Nicat idi...
Öz-özünə danışırdı...
O sənə nə etdi?
3 il eyni yalanı danışdı!
Nə