Səhər səninlə oyanmaq gözəl idi. Gözlərini gözlərimdə açmaq vardı. Nəfəsin nəfəsimdə..
Yeni günü körpə qoxun ilə başlamaq gözəl idi..
Və həyata açıqca gülmək vardı səninlə. Hansı güc qopara bilərdi səni məndən, səndən başqa? Hansı pislik poza bilərdi yaxşılığımı? Hansı yağış islada bilərdi bağçamdakı çiçəkləri?
Sən mənim səssizliyimdəki səs, qaranlığımdakı işıq, aça bilmədiyim qapıların açarı, sən mənim… Ruhum!!
Sevincimin ən gözəl yerində fikrə getməklərin boşuna deyilmiş. Gülüşünlə gülərkən ağlamağı öyrəndim. Sən özünü gülüşlərə məcbur edərkən, gözlərin çoxdan pıçıldamışdı hüznlərini.
Bəli heç bir güc qopara bilməzdi səni məndən. Səndən başqa. Və səndən başqa heç kimin mane olmadığı bu sevgiyə sən, yenə sən, həmişə sən. Son sözü söyləyən də sən.
Günlərin bir günü getdin. Uşaq vaxtı anamın yuxuya getmək üçün izah etdiyi hekayələr kimi, yaşadığım, bitəndə yuxuya daldığım nağılı danışıram. Sən yaşadığım hekayəm, gözlərimi açanda itən gerçəyim.
Neçə səhər gözlərimi boşluğa açmalıyam təkliyimə öyrənmək üçün? Neçə Günəş qurudacaq islanmış küçələrimi? Neçə?
Ayrılıq qovşağında kəsişdi yenə yollarımız. Sənin həmişə getdiyin, mənim həmişə baxdığım...
Qaçıram! Özümü qovuram və heç dayanmadan qaçıram. Özümdən uzaqlaşmaq istədikcə sənə yaxınlaşıram. İşığım çatmır qaranlığımı işıqlandırmağa. Heç mövsüm quşu ola bilmədim bilirsənmi. Soyuyan mövsümlərdən bir başqa isti fəsilə qanad çalmaq ilə keçdi ömrüm.
Səni məndən heç bir güc qopara bilməzdi. Səndən başqa. Bir yaram var qanayan, heç bir duz çatmaz üstünə basıb ürəyimdəki yaşları dayandırmağa.