Quru bir yarpaq parçası düşdü yerə. O yarpaq mən idim, əzildim, büzüldüm, ürəyim yandı və qışqırdım. Hüç kimeşitmədi, nə də olsa kiçik bir yarpaq idim, yalnız. Qışqırmağın lazım olduğunu düşündüm səsimi eşitdirmək üçün, səsim qısıldı, içimə bağlandım, bir müddət sonra səsim heç çıxmırdı.
Öz başıma, dar bir küçədə, səkinin gizli bir küncündə dayanırdım eləcə. Bəzən külək əsir, bir o tərəfə bir bu tərəfə uçurdum. Ümidim qalmamışdı artıq, həyata qarşı çıxa bilməzdim, məğlub olmuşdum. Halbuki nə qədər də cəsurdum və həyata qarşı dimdik dayanan bir bədənim vardı. İndi buralarda olmaq məni üzürdü, ağladırdı və pis edirdi. Amma faydası da vardı. O da sevgi kədəri. İndi yerdə, həyat qarşısında büzülmüş biriykən sevginin nə əhəmiyyəti vardı ki. Təbii ki, yox idi.
Həyat qarşısında məğlub olmağımın iki səbəbi vardı. Onlar da eşq ağrısı və kürəyimə yüklənmiş, ağır, əzab çəkdirən məsuliyyətlərim. Məsuliyyətlər eşq qədər ağır, sevgi qədər süründürücü deyildi heç bir zaman. Bəzən məni o qədər yorğun salırdı ki.
Amma sevgi deyəndə bir ağrı başlayar ki, başımdan bədənimin hər parçasına qədər. Bu ağrı çəkilməz, zəhər olan həyatı, daha da zəhər edən bir ağrı idi. Güclü idi, böyük bir çinar ağacının bir budağından düşməyimi təmin edəcək qədər mərhəmətsiz idi.
Quru bir yarpaq parçası kimi həyatdan düşəndə, bir çox şeyi bildim. Bunlar həyatın elə özü idi. Qocaldıqdan sonra başa düşülən ya həyatda edilməyəcək şeyləri bax mən də həyatdan düşdüyüm an bildim.
Bildim, amma çox gec idi məlumatlarımı tətbiq etmək üçün. Hər şey bitmişdi və mən indi hərəkətsiz, eləcə dayanan heç bir işə yaramayan biriyəm. Mənim üçün çox gec bildiyim gerçəklər artıq heç bir işə yaramaz idi. Artıq geri qayıt deyə bir şey mümkün deyildi.
Halbuki həyata yapışa bilsəydim, bir daha qeyri-mümkün sevgilərə inanmayacaq, bir daha heç aşiq olmayacaq, sadə insanlarla bir daha heç bir münasibətdə olmayacaq, işlərin yolunda getdiyi bir həyat üçün əlimdən gələni edəcəkdim. Amma çox təəssüf ki reallaşdıra bilmədim.