Səni seyr edirəm uzaqdan, heç fərqində deyilsən. Elə baxıram, gözlərimiz heç bir-birinə dəymir. Səndə mənə aid bir parça var, onu axtarıram.

Hamısı bir xəyal ola bilər, hamısı ağılımın oyunlarından ibarət də ola bilər. Qanıma sızmış bir virus kimi, dibdən - dibə batır bəlkə düşüncələrim, kim bilər?

Sənə çəkilirəm… Qəribə bir hal… Qəflətən içimə bir sıxıntı düşür, əlimi uzadıram. Görürəm ki, yasdasan. Hiss edirəm bəzən ağrını, ürəyinin içində gəzən o üsyankar sızını dinləyirəm.

Qədər bəlkə bizi birlikdə yazmışdır, yazmışdırmı? Hamısı sadə bir təsadüf, hamısı axmaq bir fantastika ola bilər. Heç toxunmadığım bir ələ, toxunduğumu fərz etməyin həyasızlığındayam.

Heç danışmadan razılaşa bilərikmi səninlə? Yalnız gözlərimizlə izah edə bilərikmi istəklərimizi? Sən məni, mənim səni görə bildiyim qədər yaxşı görərsənmi?

Səni seyr edirəm uzaqdan, öz xülyadasan. Bir yarpaq kimi sovrulursan küləkdə. Azad sanırsan özünü, üsyankarlığından uca bildiyini düşünürsən. Halbuki gözün ala bildiyi qədər yuxarıdasan.

İzləyirəm səni, havada süzülüşünü.. Bir aşağı, bir yuxarı salanan bədənini.. Bir dalğa qədər dağıdıcısan amma küləyə belə qarşı qoya bilməyəcək qədər narınsan.

O özündən razı duruşunun altında saxladığın uşağa baxıram. Ağladığını görürəm. Tək başına, bir yastığa sarılıb, qısa və soyuq bir yuxuya belə həsrət qalaraq gözlərini tavana tikdiyini bilirəm.

Bir qəhvəylə pozulur hər şey, bir rumka rakıyla da düzələr bəlkə! Bir tünd söhbətə baxırsa hekayəmiz, danışıb gederik.

Sən və mən, bir yerlərdə qarşılaşmağa hazır olduğumuzda; qismət bu ya, önümüzə mütləq başqaları çıxar. Eşqə gedən yolu bağlayarlar bəlkə, qismət öz yazdığı nağılı pozar.

Ayrıca kim demiş qurbağalar kişi olar deyə? Bəzi qurbağaları öpsən, içindən şahzadə çıxar!