Sənə son hədiyyəm.. Bunu istəməzdim, amma gedərkən səndə yadigar
qoyub gedəcəyəm...
Mən getmək istəməzdim, amma gözlərindən bunu oxuyuram, sən məni heç
vaxt sevməmisən..
Özümü aldatmışam, amma bu əbədi ola bilməz, dırnaqarası xoşbəxtlik əsl
xoşbəxtlik ola bilməz.. Mən xoşbəxt olmaq istəyirəm, sən də xoşbəxt
olmalısan..
Səninlə yaşadıqlarımız xoş xatirədir indi, saralmış payız yarpaqları üzərində
sevgi sözləri yazmağımızı xatırlayıram.. Kaş yazmazdıq, sevgimiz bəlkə o
səbəbdən soldu? Bax, yenə özümü aldadıram..
Xatırlayırsan, radioda bir-birimizə mahnılar sifariş edərdik, bəzən zarafatla
bacı-qardaş olduğumuzu deyərdik, o cür də rola girərdik, sən böyük qardaş
kimi məni danlayardın.. :)
Sonra, sən baba olardın, mən nənə.. Sən çox gülməli olardın.. Baba!
Oyunlarımız üçün darıxacağam doğrusu..
Sevgi ölür, sevgi sona yetir, sevgi yandırır, sevgi xoşbəxt edir, sevgi ... ilə
bitir.. Bitdi, öldü.. Mən əbədi olacağını sanmışdım.. Amma sevgi də bitərmiş,
bunu öyrəndim..
Ağlamayacağam! Əsla! Nə xatirələr üçün, nə sənin üçün, nə özüm üçün, nə
də məhv olmuş sevgi üçün.. Xoşbəxt ol!