Səni sevmək bir gül qoxusu idi uzaqlardan, uzaqlardan gəlib ürəyimə yerləşən həyata sevinci idi. Ən əlçatmaz zamanlarda ümidimin adı idi.. Səni sevmək qovuşmağı gözləmək idi..Həsrətlə, amma səbirlə gözlədim, ümidlərimi sonsuzluğamı basdırdın mənimlə birlikdə?
Səni sevmək nəfəs almaq idi, ürəyimə səs, gülüşümə rəng idi heç olmadığı qədər. Gözəlliyinə gecələrdə çatmaq idi.. Ulduzları yığıb, dodaqlarına yerləşdirmək idi.. Hara yığdın indi ulduzları heç biri yoxdur səmada.. Səmanı da bağladın, ürəyini mənə bağladığın kimi?
Səni sevmək orkestrlərin çalğısı idi içimdə.. Ən gözəl bəstəm idi ürəyimdəki sevgim.. Ürəyim kimi bütün çalğıların da səsləri kəsildi..
Səni sevmək xəyalların içində xəyallar qurmaq idi..
Gözü açıq gördüyüm yuxular idi içində sən olan..
Həmişə sənə qaçmaq, həmişə sənə qovuşmaq idi istəyim..
Arzum həmişə gözlərimi səninlə açmaq idi səhərlər..
Yuxularımıdamı apardın özünü məndən alarkən..
Artıq yuxularım da yoxdur..
Səni sevmək əllərinə qovuşmağı gözləmək idi,
Vaxtı güdmədən yalnız sən var idin, saat sən idin, gün sən idin..
Sən idin bütün zamanlar.. Ömür boyu gözləyəcəyimi bilsəm də şikayət etmədən gözləmək idi səni sevmək..
Səni sevmək təqvimlərdən ümidlə hər səhər bir yarpaq da qoparmaq idi..
Bir gün daha azaldı deyə sevinirdim.. Barmağımın uclarımdan ürəyimə gedən zamanıda sildin gedərkən, məni sildiyin kimi.. Yarpaqlarını qoparıb gün sayacağım təqvimlər yoxdur daha...