Heç bir yerə getmir, səni yox saya bilmirəm. Çəngəlli bir iynə kimi iynələnildi ürəyimə və mən bu deşik ürəklə yaşayıram sanki.
Dəlik ürəyimin, ürəyimin ən künc yerinə qədər hiss edirəm boşluğu, yoxluğu.
Eyni yuxunu görmək istəyirəm əslində onunla.
Ayrı məkanlarda da olsaq da, eyni yuxunu yatmaq, eyni yuxunu görmək. Göz bəbəkləriylə, beynin arasında gedib gəlmək, ürəyindəki yuxuya getmək istəyirəm.
Və oyananda kaş ki, gerçək olsaydı deyirəm. Mənə qoyub getdiyi sevgi kimi yarım yaşayıram bu günlərdə hər şeyi.
Başlayıb bitirə bilmədiyim yazılarım, sonuna qədər gəlib amma oxuya bilmədiyim kitablarım, dalğın-dalğın getdiyim yollarım, son sözünü heç cür söyləmədiyim cümlələrim var.
Hər şeyi sevgimiz kimi yarım yaşayıram.
Sanki bütün dünyam, dodağımdakı yarım bir öpüşün dadındadır.
Axmaqlayıram, axmaq cavablar verirəm. Əzab verən o gerçəyi, insallarla paylaşmadıqca da sevdiklərim qorxur məndən.
Hamıya yad, uzaq, fərqli oluram bir anda...Keçə bilmədiyim insanların keçmyinə icazə vermədiyim bir divar!
Nə onu yaşa bilirəm, nə də sevdiklərimlə xoşbəxt ola bilirəm.
Heç bir həlli olmayan riyaziyyat misalı kimi, cavabı olmayan bir sual kimi beynimi incidən ağrıdan bir hissdir bu..
Əzab çəkdikcə yazı yazıram, yazdıqcamı əzab çəkirəm bilmirəm!
Bu qədər əzaba baxmayaraq hələ də niyə səni sevirəm?
O gedəndə tək qalmayacağımı bilirəm, amma onsuz izdihamlardan daha böyük bir yalnızlıq ola bilməyəcəyini də bilirəm.