Xəbərini gözləyərdim, həmişə, ən ümidsiz göründüyüm anda da. Vaxt keçdikcə barışmaz olardım, niyə dayanmır, gedir ömür, keçir zaman, itir sevdiklərim.
Ya da unudub gedən dostlarım, küsdürdüyüm dostlarım nə bilim ki, nə deməli ki, anlaya bilmirsən. O dost bildiklərimizə nə deməli olduğumu bilmirəm.
Sonsuzluğa gedərkən əl açan insanların bərəkətiylə yağan yağışın altında bir qış günü gəzişirəm. Baxıram səmaya günahsız damlalar düşərkən üzümə və xəyala dalıram, dalıram...
Bir naməlumluq bir loxma çörək kimi boğazda qalır .Üzüm sarı çiçək tarlası kimi solğun, düşüncəli gözlər.
Ağılım səndə qalır, nəqarət-nəqarət təkrarlayıram .Bilməyir insan o anı,bilməyirsən.
Amma şükr etməli insan? bu duyğunu hər insan yaşaya bilməz, anlaya bilməmiş kimi gülüb keçər .
İndi daha yaxşı anlayıram sevənin biri dilə gətirir, digəri içində yaşayır.
An ba an yaşanan duyğular, an ba an gözlənilən həsrətlə. Mən oldum bu duyğunu yaşayanların içində, bu duyğunu yaşadanların biri oldum sənin üçün? Mənim üçün .
İndi daha yaxşı anlayıram, baxma nə olar mənə elə ,baxma nə olar elə, indi yenə göz yaşımı tökürsən bilirəm yol uzaqdır.
Qovuşmaq iraqdır. Ağlamaq yaxşıdır, amma dözə bilmirəm, sil o göz yaşlarını.
Mən sənin tökdüyün göz yaşın qədər qiymətli deyiləm. İstərmi insan sevdiyinin kədərlənməsini, nə olar tökmə artıq göz yaşını.
Atma özünü təkliyə, itələmə .
Bir dalğınlıq var düşüncəli gözlərimlə, bir baxıram bənizim solmuş.
Nə edərsən, edərsən daha, mən həmişə darıxaram, xatırlayaram..