Sözləşmişdik biz... hər yalnız qaldıqda əlini ürəyin üzərinə qoyacaqsan və yanında məni duyacaqsan. Bu gün mən də bunu etdim. Və anladım... sənə qədər kim idim, səndən sonra kim oldum.
Səndən uzaqda olmağım, yoxluğun, sənə və səsinə həsrət qaldığım gecələr... çox şeyin fərqinə vardım. Hər bir şeyə tam fərqli bir yöndə baxdım və tam başqa anladım.

Sevginin böyük, ali bir hiss olduğunu öyrəndim. Bəzən adi halda qazana bilinməyəcək dəyərləri sevgi gücünə qazanmağı öyrəndim. Səbr etməyi öyrəndim. Güclü olduğumu öyrəndim. "Çox acizəm, bacarmıram, məni qoyub getmə, özünlə götür" deyərkən sənə sarılıb buraxa bilməkmiş güclü olmaq. Bunu son dəfə əllərindən tutarkən əlini buraxdıqda anlamamışdım.

Səhv etməmək deyilmiş cəsarət, səhvi etdikdən sonra etiraf etməyi, dürüst olmağı bacarmaqmış cəsarət. Bunu sənə etiraflar edərkən anladım. Darıxmaq, tənhalıq otaqda tək qaldıqda heç duyulmur... bunu ətrafımda bütün sevdiklərim olarkən sənə ehtiyac duyduğumda anladım.
Tək gecədə deyilmiş qaranlıq... bunu gündüzlər ətrafımdakı hər zaman heyranlıqla baxdığım gözəllikləri mənasız görərkən anladım.

Düşünürdüm xəyanəti, yalanı bağışlamaram. Lakin səndən sonra sənin hər bir səhvini bağışlaya biləcəyimi qəbul etdim. Bunu yoxluğunla danışa biləcəyin bir yalanı müqayisə edərkən anladım. Tam yoxluğun fərqində belə olmadığım yalandan, xəyanətdən daha çox incidər məni.

Ki, sözləşmişdik biz... ürəyimiz hər zaman birlikdə döyünəcək. Bax, mən sözümün üstündəyəm amma hələ ki, sənsizəm. Lakin əlim ürəyimin üzərindədir... sən ordasan. Dəyərlim, heç oranı tərk etmə. Sənsizliyə dayana bilməyəcəyimi anladım... sənsizliklə heçlik arasında fərqliliyin olmadığını anladım.