a yaşaya-yaşaya elə biləcək ki, Parisdədir. Hətta küçədə fil belə görsə, Parisdə yaşamağına şübhə etməyəcək. Bir dəfə mən onu yoxlamaq üçün bir neçə klassik musiqiçi adı çəkdim. Təbii ki, o, bunların heç birinin adını eşitməmişdi. Lakin yadınızdadırsa onun müasir musiqilərdən ibarət 500-ə qədər audio kaseti var idi və o, bu kasetlərdəki mahnıların hamısını əzbər bilirdi. Onun daxilində əcaib bir hay-küy tələbatı var. Yuxudan qalxan kimi ilk olaraq radioya yaxınlaşır və insan səsi gələn stansiyaların verilişlərindən rəhmsizcəsinə yan keçərək öz istədiyi hay-küylü musiqini tapır və yalnız bundan sonra geyinməyə başlayır. Əgər musiqi qəfildən danışıq səsi ilə kəsilirsə, o, yenidən stansiyanı dəyişir. Hansısa möcüzə nəticəsində sivilizasiyanın bir qanadı o birilərindən daha çox inkişaf edib və budur, mənim otağımda çılpaq vəziyətdə XXI əsrin qadını gəzir. Gələcəkdən gəlmiş bu qadın öz çılpaqlığında heç bir əxlaqsızlıq görmür. Çünki «o», artıq əvvəlki «o» deyil. Mən başa düşdüm ki, Jiqulin haqlıdır, Salli mutasiyaya uğrayıb və artıq qadınlıq çərçivəsindən çıxıb. Mutant Salli həm qadındır, həm də eyni zamanda qadın deyil. Mutantlar insan kimi görünsələr də, artıq insan deyillər. Bir həftədən sonra Salli artıq ilk pullarını qazanmağa başladı. Mən hesabladım ki, onun bir-iki gün Striptiz-şouda iştirak edərək çılpaq bədənini göstərməklə qazandığı pul, «Ramzey» nəşriyyatının mənim üçüncü kitabım üçün ödədiyi qonorardan qat-qat artıqdır. Bu hesablama məndə intellekt və istedadın bizim dünyada getdikcə daha az qiymətləndirildiyi barədə kədərli fikirlər oyatdı. Bəli, mutantın təndürüst bədəni və kəndçi sər-sifəti onun üçün biliyi, istedadı və hissiyatı çox gözəl əvəz edə bilir. O, çılpaq ayağını radiodan eşidilən musiqinin taktına uyğun döyəclədikcə, mən düşünürdüm ki, bəlkə də, indi mənim qarşımda bizim sivilizasiyanın yekun məhsulu dayanıb. O, radioya qulaq asır, lakin görəsən, radio haqqında bir şey bilirmi? Əslində Sallinin istifadə etdiyi heç bir şeyə onun haqqı çatmır.