Doğrudanmı, bəşəriyyətin faciəvi tarixi bu cür inək gözlü yeriyən mədələr üçün idimi? Tarix boyu ən yaxşı insanlar – filosoflar, ixtiraçılar, yazıçılar, alimlər min cür əziyyət çəkiblər, aclıq və səfalət içində yaşayıblar. Belə çıxır ki, Cordano Brunonun yandırılması, Qalileyin məhkum olunması, Eynşteynin kəşfləri, avtomobilin, təyyarənin, radio və televiziyanın icadı bu cür insanların yaranması üçün idi. Hökumətlər də büdcəni qaydaya salır, iqtisadiyyatı dirçəldir, istehsalı artırır ki, bu cür mutantların həyat səviyyəsi yüksəlsin. Ata mutant öz mutant övldaı üçün yeni avtomobil ala bilsin və övlad da harada olduğunu belə bilmədən Amerika yollarında bu maşını aşırtsın. Yalnız bircə dəfə mutant Sallinin həyat sükunəti pozuldu. Yox, mənlik bir şey olmadı. Amerikadan Ceri adlı bir tanışı zəng vurub Salliyə onun sevimli itinin ölməsi xəbərini çatdırdı. Mutant bərkdən bir hıçqırıq çəkib ağlamağa başladı və mənə çöndü.
- Mənim itim ölüb, sevimli «doq»um… – Sonra yenə telefonun dəstəyini qulağına sıxdı və Ceridən soruşdu – Bəs sənin avtomobilin nə vəziyətdədir?
Jiqulin haqlıdır. Gələcəyin insanları olan bu mutantlar üçün avtomobil də it kimi canlı bir məxluqdur və bu məxluq onlara insandan da əziz və doğmadır.

***

Bəlkə də mən bu mutantı daha bir neçə müddət müşahidə edə bilərdim. Lakin bir gün fikir verdim ki, o, heç vaxt başını yumur və soruşdum:
- Salli, sən niyə heç vaxt başını yumursan?
- Yuya bilmərəm, Edvard. Həkim tapşırıb ki, başımı bacardıqca gec-gec yuyum. Mənim başımın dərisində ekzema var – deyən mutant işıqlı və məsum bir təbəssümlə gülümsündü.
Onun başına fikir verəndə saçlarının arasında ölü bitlərin hissəciklərini gördüm. Ertəsi gün xahiş etdim ki, mənim mənzilimi tərk