O zamanlar Jiqulin qul alverçisi kimi bir şey idi, yəni gənc, gözəl və təndürüst qızların alveri ilə məşğul olurdu. Restoranları, barları gəzib xoşagəlimli qızları seçir, özü ilə Parisə gətirir və Model agentliklərinə satırdı. Onlar hər dəfə Parisə gələndə adətən müvəqqəti olaraq mənim apartamentimdə qalırdılar. Yox, mən öz qonaqpərvərliyimə görə faiz almırdım, qapılarımı onların üzünə geniş açmağımın səbəbi isə hədsiz maraq və havayı seks ümidi idi…
O xanım mənim qapımın ağzında peyda olanda əynində şərq üslubunda, çox əcaib naxışlı bir şalvar və hündürdaban çəkmə vardı. Şalvarının parçası açılmış günəbaxan şəkilləri ilə dolu idi. Çiyninə cins gödəkcəsini keçirmişdi. Gödəkcənin yaxalığına tökülmüş formasız saç kütləsi köhnə mebel rəngində idi. Ondan toz və əsgər iyi gəlirdi. Arxasından isə onun çantalarını daşıyan gəncin balaca, qırmızı sərsifəti görünürdü.
- Mən Salliyəm – o, özünü təqdim etdi.
Sonra gülümsünüb dodaqlarını yaladı.
- Sən də yəqin ki, Edvardsan.
- Hə, bu, mənəm… Hara itib-batmışdın Salli? Axı düz dörd saat əvvəl səni aeroportun qarşısında gözləyirdim. Yoxsa elə bilirsən ki, mənim başqa işim yoxdu ?.
O, sevincək gülümsünərək yanındakı oğlana baxdı.
- Mən Xyuqonun apartamentinə baxmağa getmişdim.
Oğlan da onun sözünü təsdiq elədi. Lakin gəncin gözlərində qorxuya bənzər hissslər gördüm. Bəlkə Salli ona demişdi ki, mən onun atasıyam?! Bilmək olmaz.
- Onu sağ-salamat gətirib çıxartdığına görə çox sağ ol, Xyuqo, – mən quru-quru dilləndim. – Qud bay, gedə bilərsən.
Salli isə duş qəbul eləməlidi. Oğlan qaz kamerasına addımlayırmış kimi ağır-ağır liftə tərəf yeridi. Mən isə qapını örtüb Sallini diqqətlə gözdən keçirməyə başladım. O isə yenə də gülümsündü və südsüz şokalad rəngli gözlərini qonaqpərvərliklə geniş açıb mənə göstərdi. İnək gözlərinə oxşayırdı, heç bir insani ifadədən əsər-əlamət yox idi.
- İstəyirəm ki, sən duş qəbul edəsən – mən dedim. – Xahiş edirəm, əynindəki bu cır-cındırları da çıxart, at bir kənara.
O, dediyimə