dururlar.
Deyingən və çox danışan arvad əsrlər boyu nağılların, rəvayətlərin mənfi qəhrəmanı olmuşdur. «Fatma gəldi qaç» nağılını xatırlayın. Xalq müdrikliklə belə bir fikri psixolji cəhətdən tamamilə düzgün ifadə etmişdir ki, qadının həmişə nədənsə narazı olması ailədə sülhü, sakitliyi, əsl xoşbəxtliyi pozur., evə kədərli, soyuq, ab-hava gətirir. Kişilər isə buna əhəmiyyət vermir, qadının nədən narazı olması ilə maraqlanmırlar. Maraqlansaydılar ailə həyatında xoşbəxt, qılıqlı, sözlü-söhbətli günlər də çox olardı. Bəs deyingən kişilər? Onlar da evdə böyüyün-kiçiyin gününü qara edirlər. Görəsən kişilər nə üçün deyinirlər?
Həsas qadın həmişə belə suala cavab axtarır, evdə yersiz söz-söhbətin olmamasına çalışır. Ancaq o, öz təcrübəsində bir əhqiqəti gec-tez kəşf edib inanır ki, kişi deyinməyə sadəcə olaraq adət edib, deyinməsə darıxar. Belə hallarda qadın nə etməlidir? Hövsələ ilə çalışmalıdır ki, kişinin hər sözünü söz etməsin.
Psixoloqlar isə imkan daxilində deyinməməyi məsləhət görürlər.
İkinci hal da, əslində, deyingənliklə bu və ya digər dərəcədə bağlıdır. Biz ərin və ya arvadın bir-birini danlamasını, tənqid etməsini nəzərdə tuturuq. Ərin və ya arvadın bir-birini danlaması və ya tənqid etməsi əslində onun ailədəki statusu, ilk növbədə, ailə başçısı statusu ilə bağlıdıor. Ənənəvi ailədə hansı formada olursa-olsun arvadı danlamaq, məzəmmət etmək, tənqid etmək, irad tutmaq hüququ sözün əsl mənasında kişiyə məxsus idi. Görəsən, elə bütün kişilər özlərinin bu hüququndan yerli-yersiz istifadə edirdilərmi? Şübhəsiz ki, yox! Arvadı danlamaq, məzəmmətləmək, tənqid etmək şəxsiyyət məsələsidir. Yetkin kişi həmişə arvadının insan ləyaqətinə hörmətlə yanaşıb, onu uşaq yerinə qoyub yerli-yersiz danlamaq və ya məzəmmət etmək yolu tutmayıb. Ərini yerli-yersiz danlayan, məzəmmətləyən qadınlar da az deyildir. Bir sosioloji tədqiqat zamanı müəyyən olunmuşdur ki, rəyi öyrənilmiş qadınların 67%-i ərini kənar adamların yanında məzəmmətləyir. Onları yalnız 13,3%-i buna