edən, amma başının tacını dəyişməyən əsl azərbaycanlı kişisi idi. Bütün xanımlar çox bəyənilən dekolte yaxalı əlbisələrə həsrətlə baxdıqları zaman, anam bu geyimi atamın təkidi ilə geyinərdi, dava–şava ilə, uzun–uzadı mübahisələrdən sonra, üstünə xəz dəri atılması şərti ilə… Anamı məktəbdə hamı «ölmüş» bilirdi, çünki atam onu evdən bayıra tək büraxmırdı. (Sona qədər də anamı məktəbdən heç kim görmədi.) Amma dünyanı gəzdirməyə razı idi. O vaxtın nüfuzlu Bakı restoranlarından tutmuş, bahalı Moskva mehmanxanalarına qədər hər yerdə hesab odəmiş kişi idi.

O, qardaşımın kişi haqqında ilk təsəvvürü idi. Çəkindiyi, qorxduğu, ehtiyat etdiyi, “döyülüb gəlsən, səni ozüm döyəcəyəm” sözündən sonra məsuliyyətinin ikiqat artdığını hiss etdirən kişi idi. Qızından razı, oğlundan narazı ata idi. Bəlkə də belə deyildi, amma biz belə bilirdik. Ona maşın sükanını ən tez etibar edən insan, “bir iş arxasınca gedəndə insanı yarıt gəl” - deyə tənbehləyən, bəzən çox qəddar ata idi. Bizə hədiyyələri tək–tək yox, hamısını birdən hədiyyə edən kişi idi. Bizə sonuncu qəpiyini qıyan, amma yoxa da öyrədən kişi idi.

Nəyi demək istəyirəm... İndiki kişiləri də görürəm, atalara da baxıram. Mənim atam kimi kişilər çox olub bəlkə vaxtilə… Bəlkə çoxları da həyatdadır. İndi belələrini görmürəm, görmək istəyirəm. Bəlkə siz görursünüz?

İndi səbirsiz, qadınlarına müvəqqəti və dırnaqarası dayaq (bu, mənə daha çox köhnə məhəllələrdə paltar sərilən ipin altına qoyulan taxtaları xatırladır, külək vurduqca ləngər vuran), qızlarına əri televiziya verilişlərindən axtarmağı normal qəbul edən, xeyir dua verib onları studiyalara göndərən, anaları ilə arvadları arasında seçimdən bezən və başını götürüb saatlarla pivəxanalarda, çayxanalarda, kitabxanalarda (sonuncunu qafiyə olsun deyə yazdım) evinin söhbətini edən, televizordakı müğənnilərin kiminlə nə münasibətdə olmasından ağızdolusu danışan və bundan utanmayan avara ruhlu kişilər güclü cinsin nümayəndələrinin yarı faizini təşkil edir. Soruşun niyə?