? Yaxşı sualdır, deyilmi?...

Bilirəm, yaxşı sualdır, amma cavabını bilən varmı? Var, əlbəttə. Hərə bir söz deyəcək, hərə birini günahlandıracaq, ağız deyəni qulaq eşitməyənə qədər qızaracaq hamı, səbəbi anladana qədər… Hərənin bir həqiqəti olacaq, hamısını dinləsəniz hamısı ağlabatandır, hamısı mismar kimi dəlib keçəndir, hamısı qatıq kimi ağdır, qaralığına şübhə yoxdur.

İndi “vacib kişi” adına nümayəndələr qızlar ona zəng etsinlər deyə telefon nömrəsini canlı efirdə səsləndirəcək qədər cılız, qızlar onu yaxşı oğlan bilsinlər deyə köhnə sovet istehsalı arabaları ikiçarxla sürəcək qədər şüursuzdurlar.

İndi televiziyada ər axtaran, amma əslində həyatını başqa yolla nizama salmaqla məşğul olmalı qızlarla yanaşı onları küçədə, avtobusda, metroda, arvad hamamında (sonuncunu hirsimdən yazdım) tanısınlar deyə gününün yarısını canlı yayım studiyalarında keçirən vacib bir sürü kişimiz var. Axmaq görünüşlü, ürkək gülüşlü, başı vız bu vacib kişilərimizə baxıram. Arvadlarına dayaq, qızlarına sevimli valideyn, oğullarına məsuliyyətli ata olacaq kişilərimizə… Bir şeyi anlamıram. Deyəcəyəm nəyi…

Sizin və öz atam haqqında ən başda yazdıqlarımı unutmamısınız ki? Biz elə kişilərin övladlarıyıq. Onlar bizə təhsil verdilər, üstümüzdə əsdilər, başımızı tumarlayacaqları zaman belə uğurumuzu çox üzə vurmadılar, bizi düz yolla böyütdülər.

Bəs nəyi yaddan çıxartdılar ki, öz vacibliklərini özlərindən sonra gələnlərə ötürə bilmədilər? Nəyi unutdular, nə yaddan çıxdı? Başları nəyə qarışıq oldu ki, ən vacib olanı gələcək “Ən vacib kişilər”ə anlada bilmədilər? Bilirəm ki, o vaxt hər şey bir anda qarışdı, nə unuduldusa, onda unuduldu, nə yaddan çıxdısa, o zaman yaddan çıxdı, nə oldusa, onda oldu.

Mən həyatımın ən vacib kişisi haqqında yazdım. Sizin atanız da bu qədər vacibdirmi?

Gülnar