Mən özümü heç vaxt orta statistik düşüncəli qadın bilməmişəm.

Mən heç vaxt ozümü dünyadan bixəbər, azbilən zəriflərdən də һesab etməmişəm. Bilmişəm ki, bir çox kişilərin zarafatyana dedikləri “Fizuli bilirsən qadınlar haqqında nə deyib?” sualına, bizdən aldıqları “Nə deyib?” suallı cavabına “Ah, qadınlar, qadınlar… Ardını yazmaga arvadı icazə verməyib” kimi indi artıq kreativdən uzaq, bir az da bəsit və köhnə fikirlərin müəllifi kişidir.

Bilirəm ki, “Allah qadını yaradıb ki, Yer kürəsi həmişə gərginlikdə olsun” fikrinin də müəllifi kişidir. Amma buna baxmayaraq onlardan, yəni kişilərdən təzə nə demək olar kimi dərin düşüncələrim var. Elə bu məqaləni yazanda da…

Bu minvalla belə qərara aldım ki, ən vacib kişidən yazım. O kişidən ki, onun yerinə heç kimi qoya bilməz kimsə. Qoysa da eybəcər alınar, yerinə yad olan pazzla bənzəyər. Hamının atasından yazmaq istədim, oz atamdan yazmaq istədim. O mənim üçün ən vacib kişi idi, ən kişi kişi idi, ən yaxşı kişi idi. Belə kişinin ailəsində böyümüsünüzsə, Allah sizi xoşbəxt yaradıb, inanın. Sizin üçün də Ən vacib kişi atanızdırsa, onda məni anlayarsınız. (başqa vaciblər haqqında da yazacagam, atasını vacib hesab etməyənlər)

Dünya duracaq yer deyil, ey can, səfər eylə… (Nəsimi)

Çox üzlər gördüm, çox insanlar tanıdım, Nəsimi demişkən, canım çox səfər elədi. Amma onun kimisi rastıma çıxmadı. O mənim sevimli valideynim (anam bunu bilir), anamın dayağı, qardaşımın gözünün odunu alan kişi, anasının vəfalısı, atasının başucalığı, bacılarının qar kimi soyuq, daş kimi bərk qardaşı idi. O hamının vacib kişisi idi. O, uzaq səfərlərdən istirahətdən qayıtdıgım, imtahan verib “5” aldığım zaman üstünə ilk atıldığım, bütün əziyyətlərinə baxmayaraq “mənim üçün nə etmisən?” sualını verdiyim və umub küsdüyüm, barmağımı nəyəsə uzatdığımda onu mənim üçün evə gətirən insan idi. O, mənim ilk sevgim idi.

O, anamın dayağı idi. Onu bilmədən incidən, sonra dəfələrlə ürəyini alan, hədiyyələrə boğan, bəlkə də arada hətta xəyanət