oxuyurdu minim.

Yox, yoox bu da olmaz dedim.

Onu da əzdim atdım yerə.
Sonra başqa vərəq götürdüm.Bir dodaq çəkdim

Əvvəl böyük çəkdim,bütün dünyaya məni sevdiyini deməsi üçün.

Sonra sildim, kiçik çəkdim,sadəcə mənə səninəm deməsi üçün.Dodaqlar o qədər incə və safdır ki, yalan belə danışsa sözlərindən nur çıxardı.

Amma bu da canlandı,qorxdum birdən mənə nəsə deyər deyə.

Çəkindim,onu da tez əzdim atdım yerə.
Sonra yeni vərəq götürdüm.Uzun saçlar çəkdim.

İpək kimi parlaq saçlar,hər telində bir həyat yazılan saçlar.

Amma otaqdakı hava sanki saçların kiçik tellərini tərpədirdi, tez onu da əzdim atdım yerə.

Artıq nə çəkəcəkdim ki?!

Yerə atdığım kağızlara baxırdım,sanki bir səs gəlirdi:-“birləşdir bizi,bir araya gətir!”

Götürdüm vərəqləri.Tək-tək açdım stolun üstünə qoymuşdum…
İnanmayacaqsınız,amma mən onu çəkmişdim!

Ayrı-ayrılıqda mən onu yaratmışdım.Sadəcə bir araya gətirmək lazım idi.

Bacarmadim.
Mən o kağızları yandırdım.

Sonra yenidən masama oturub yeni götürdüyüm vərəqə ən son bu sözü yaza bildim:

“Səni kimsə görməsin deyə, səni məndən başqa kimsə sevməsin deyə səni sadəcə qəlbimə çəkdim!”

Şəkli çəkə bilmədim,amma bu yazını bir şəkil kimi çərçivəyə salıb evdən