Eşq... Nə xəyallar qurdurar insana, nə həyəcanlar yaşadar... Sonu əksəriyyətlə acı olsa da ardında gözəl xatirələr buraxar...

İlk həyəcanlar gözəldir...Heç bitməyəcəkmiş kimi hiss etdirər... Həm ürəyi, həm beyni ələ alar, fırtınalar qopardır, ürək atışları şiddətlənər...

Hər şey gözəldir, döyüşlər belə...

Günlər keçər, həyəcan azalar, sabitləşər ..Bir şeylər azalar...

İtirməmək üçün çalışılar, amma boşuna... Bir yerdən sonra düyünlənər, işin içindən çıxılmaz bir hal alar...

İnsan bezər...

Ən yaxşı həll ayrılıqda görülər... İstənməsə də yollar artıq bir deyil...

Ardından gözyaşları, ürək ağrıları...
Əslində çətindir bir əlaqəyə başlamaq... Birinə güvənmək, onu sevmək, həyatı paylaşmağa çalışmaq...

Uzun əlaqə yaşadıqdan sonra ayrılan insanlar, artıq daha etibarsız, daha bezgin olarlar eşqə qarşı...

Çətindir artıq birinə güvənmək, əlaqəni icra etmək...Yene eyni problemlərlə üzləşməkdən, eyni ağrılarla başa çıxmaq məcburiyyətində olmaqdan qorxarlar əslində...

Təkliyi sevməyə, onunla yaşamağa alışıb, özlərini xoşbəxt etməyi öyrənərlər ən sonunda... Onlara görə eşqə ehtiyac yoxdur bundan sonra...

Düşünərlər bir müddət sonra... Deyərlər ki, eşq mümkündür hələ?

Mümkündür əslində... Doğru yerdə, doğru zamanda və doğru insanla başlanan əlaqədir əsl gözəl olan...

Təbii bu hər kəsə qismət olmaz, hər kəsin üzü gülməz eşq səbəbilə...

Bura "Qırıq Ürəklər Dayanacağı"dır...Eşq yorğunlarının son ünvanı...

Bəlkə bir gün Eros oxunu bizə dətutuzdurar.... Nə deyirsiniz? Xoşbəxtlik mümkündür hələ?