Yalan gəlməsin gecələr, yalan gəlməsin içindəki dərin hisslərin..
Kin yumağımı olmusan yoxsa baxışların dəyişib hər şeyə? Yaxşı, sus, danışma, anladım ayrılığın səsidir bu..

Niyə sualını soruşmağıma ehtiyac yoxdur, insan psixologiyası daim müdafiə edəcək bir səbəb tapar..
Baxma elə qəribə-qəribə mənə, gözəl sözlərlə ömür boyu gözəl xatırlamaqmı istəyirsən bu anı?

Nə qəribədir deyilmi gedirəm deyirsən, silgiylə taxtadakı tebaşir yazısını silən kimi. .
Heç olmazsa tozu var unutma..Mənə gözəl qalsın xatirəm deyirsən..

Gülürəm, yolun bəxtin açıq olsun yenə də..
Ayrılıq yaşanmamalıdır deyirəm ya da bu filmin sonu belə bitməməli idi..

Bilirsənmi, sonları heç sevmirəm, dərin yaralar qoyur məndə..
Mən səni elə dərin sevdim ki.. Elə gözəl xatirələr içində xatırlayarkən səbəb olan gedişin ağılımda qalacaq..

Əlvida deyərkən mənə əzablarla yaşayaram bu duyğunu..
Məgər sevmək nəymis, mən bunu səninlə anladım..

Sevmək; həm gülmək, həm eyni anda əzab çəkməkmiş..
Ürəyin qan ağlasa da, icin alov-alov yansa da, sevdigini bağışlaya bilməkmiş..

Can söküldü bədəndən, sən artıq gözlərimdə yaşla çağlayan nursan..
Bu sevdaya ürəyin məgər nə qədər darmış..

Hər dərdi səninlə yıxıb səninlə keçərkən gedişinlə ağlatdın..
Və gəldi ayrılıq zamanı.. Ayrılıq bizdən uzaq sanardım..


Qapımızı döyməz, gəlib keçər sanardım...Vur qapını get!
Gözlərimdən axan yaşlara baxma, həmişə axarlar onsuz da..
Mənə baxma... Sən get!

Ayrılığın səsi gözəldirmi?