Getdin ilk dəfə bu gecə, buradaykən yaşadığın evin qarşısından keçirəm, eynilə sənin mənə gəldiyin kimi, bu dəfə mən sənə gəlirmiş kimi..
Evin bütün işıqları yanır, yüngül ara var pərdənin aralığından içəriyə baxmağa çalışan gözlərim, yoxluğunu bilə-bilə səni axtarır..

Sonra da balkona yönəlir baxışlarım; qapını açıb, balkon dəmirlərinə söykənərək, üzündən azalmayan və hər yanımı işıqlandıran o isti gülümsəməyinlə:
"Yuxarı çıx, bir stəkan çay içək"
-deyən səsinlə xəyal edirəm səni, sızlayan ürəyim və ümidi qırılmış baxışlarımla..

Mənə gəldiyin yollarda qalan ayaq izlərinin izlərini izləyərək gedirəm, bu dəfə sənin əksinə mən sənə gəlirəm..
Geri dönüşdə eyni yolu istifadə etmək istəmirəm, yoxluğunda səni burada yaşamağın daha çox ürəyimi ağrıtmasını istəmədiyimdəndi bu..
Halbuki ürəyim, bəlkə ayaq izlərin qalmış bu küçədən israrla təkrar keçmək istəyir bu gecə, mən istəməsəm də..
Və bu cümlələri bu an təkrar evinin qarşısından pəncərənin işığına baxaraq keçərkən yazıram, bu dəfə aralı qalan pərdə bağlanmış yalnız işıq görünür..

Xəyal etmirəm az əvvəl xəyal etdiklərimi, görə bilmədim, incimişəm..
Bu an yenə bu evdən, bu küçədən uzaqlaşarkən bir dəfə də arxama dönüb baxıram; pəncərəndəki işığa, artıq sənin yerinə başqalarının yaşadığı bu evə..
İçimi işıqlandıracağı yerdə ürəyimi ən dərin qaranlıqlara basdırır bu işıq..
Mən son dəfə bu duyğularla baxıram bir zamanlar sənin yaşadığın, bütün izlərini qoyub getdiyin bu yerlərə..

Məni artıq heç bir zaman çaya dəvət edə bilməyəcəyini bilməyin ağrısıyla..
Sonra ətrafımda hürən başıboş küçə itləri qorxudur məni, eynilə sən mənə gəlirmiş kimi..
Kim bilir neçə dəfə səni qorxutdublar.. Doğurdan çox qorxuram, amma bu dəfə itlərdən deyil;

Uzaqlığından..
Sənsizliyimdən..
Və zamanla daha da artan həsrətindən qorxuram..