Səni tanıdıqdan sonra həmişə hirslənmişəm zamana, nə tez keçir deyə..
Halbuki indi mən səni sənsizliklə yaşamağa məhkumam..
Nə qədər çətindir səni yalnız yuxularımda yaşatmaq, mənim olmayacağını bilirəm..
İzah edim sevgimi ,eşqimin qarşılıqsız qalacağından qorxuram..

Ağzından çıxacaq bir "Xeyr"cavabı, inan ruhumu bədənimdən ayıracaq..
Yanında kölgə olmuşdum, sən heç bilməmişdin..
Hər səhər yolunu gözlər, dərsdən çıxışını gözləyərdim..
Hər kəs xoşbəxtliyi yaşayarkən mən ayrılıqları əzbərlədim..

Halbuki mən gözlərinə baxıb ürəyinə dalmaq üçün nələr verməzdim..
Heç bu qədər çarəsiz qalmamışdım.. Çatlamış dodaqların suya möhtac olduğu kimi mən də sənə möhtacam..
Hər gecə xəyallar qurardım.. Qurduğum xəyallarda belə mənim olmazdın..
Səhərə qədər yatırtmazdın məni..

Gecə gündüzə qovuşarkən mən hələ sənə qovuşa bilmirdim..
Ürəyimi parçaladığın bəs deyilmiş kimi indi də beynimi gəmirirsən..
Doğulmağı gözləyən günəş kimi gözləyirdim səni..
Bezmişdim daha əzab çəkməkdən və ayrılıqları əzbərləməkdən..

Xoşbəxtliyə həsrət qalmışdı ürəyim, tam beş il olmuşdu ki, qarşılıqsız eşqim başlamışdı..
Heç bir zaman cəsarətli ola bilmədim..
Yenə mən səndən xəbərsiz, mən səni sənsiz yaşayıram novruzgülüm..
İllər tez keçdi mən səni xəyal belə edə bilmirəm.. Xəyalin belə məndən uzaqdır..

Bu yaxınlarda gördüm səni, tam iki il sonra.. Ürəyim dəli kimi çırpındı..
Ayaq üstüdə dayanacaq taqətim belə yox idi.. Uşağını əlində görəndə özümdən keçdim..
Əvvəl gözlərim yaşardı, sonra yavaşca töküldü.. Kirpiklərimin arasından bir neçə damla yaş..
Ümidlərim bir film kimi keçirdi ağlımdan.. Sanki bir kağızın yanıb küləklə sovrulması kimi bütün ümidlərim yox oldu..
Olsun novruzgülüm, bəlkə sənə sahib ola bilməmişdim, amma bunu bilməyini istəyərəm ki, məndə yaratdığın səni məndən kimsə qopara bilməz..