Sevmək səbəbsiz başlar!

Sevmək səbəbsiz başlardı, elə bu yazı a elə başladı, əvvəl kağızı sevdim, sərdim önümə, sonra qələmi sevdim, aldım əlimə və heç səbəbsiz başladım süd kimi ağ kağıza ürəyimi tökməyə..
On illik sevgiyə özünü həsr etmiş bir keçmiş qarşımda dayandı, ürəyim hətta ruhlar aləmində öyrənmişdi sevməyi, əvvəl sevgilərin ən böyüyünü içinə yerləşdirmişdi allaha qarşı duyduğu, ki onun sevgisindən dünyaya imtahan üçün göndərilmişdi.

Sonra ruhunun bədənə sarılan vaxtınında olduğu bədəni sevdi, onun varlığı üçün bütün səyləri sərf edən adama adını belə bilmədiyi, sonra ana deməyi öyrəndiyi insanı sevdi..
Gözlərini ilk açanda onu ürküdən dünyanı tanıyıb sevdi, tanıyıb sevməkdən imtina etdi..

Böyüdü, böyüməyi sevdi. Getdi, getməyi. Ağlamağı belə sevdi çətin zamanlarında, təkliyi sevdi izdihamdan sıxılanda və kütləni sevdi təklikdən qorxanda..
Oyuncaqları oldu, barbisini sevdi? amma onunla oynamağı deyil! Yoldaşları oldu bir çox, sevdi onları da.. Kimiləri çoxdan unutmuş olsalar da!

Sevməkdən imtina etməyənlərini sevdi, Dost bildi! Dost bildikləri də unutdu bəzən, getdi.. Çıxıb getməyi deyil, qalmağı sevdi, qalıb sevməyə davam etməyi..
Sevməkdən heç imtina etmədi!
Bir gülü sevdi; budağında dayanan, mövsümləri; təbiəti zaman içində rəngdən rəngə rəngləyən..

Məktubları; uzaq diyarlarda sevilənlərdən bir neçə sətirə sıxışdırılmıs həsrətləri daşıyan, təbiəti, həyatı, varlığı, yoxluğu hamısını sevdi.. Parkda oynayan uşağı sevdi, yanında oturan, üzünə belə baxmadığı qızı..
Sevdi, səbəbsiz..
Aşiq olmağı sevdi sonra, ürəyinə oturan o duyğunu, o dəli edən, bir anda tərlədib bir anda soyuqlayan, əllərini titrədən, ürəyini ağladan, ağılını başından alıb uzaq diyarlara daşıyan, həsrətləri qovurub isti-isti ürəyinə töküb dağlayanı, ağladanı, güldürəni..

Sevdi heç bəs etmədi, səbəbsiz başladığı səfərində yol almaqdan imtina etmədi..
Sevdi, Sevdi, Sevdi..
Gün oldu qapını səbir çaldı, heç tərəddüdsüz buyur dedi içəri, "Məni qonaq et, nə vaxt