Ürəyimdəsən, ağılımdan da heç çıxmırsan, düşünüb gedəndə ağlımda sən olursan.
Gözlərəm dolur, istəmədən də olsa, özümü tuta bilmirəm.
Göz yaşlarımı görənlər olub, noldu yenə deyə soruşanda
Qışqıra-qışqıra, qışqıra-qışqıra onu sevirəm, ona aşiqəm deyə bilmirəm heç vaxt.

Səbəbmi, soruşma, məndən soruşma, elə doluyam ki, artıq içimə sığmıram.
Onsuz ola bilməyəcəyimi bildiyim eşqimə uzanmaq istəyirəm, tuta bilmirəm.
Doyana qədər sarılmaq, qoxlamaq istəyirəm, xəyalındən başqası olmur.
Çünki sənə zərərim olmasın deyə səndən uzaqdayam, amma səninlə yaşayıram.

Gizlicə sevdim, içimdən sevdim, ürəyimlə sevdim, kimsəyə deyə bilmədim.
Xoşbəxt olduğum günüdə, ən çox ağrı duyduğum anda ürəyimə basdım.
Hamısını, nə varsa, içimə atdım, böhrana düşdüm, hər şeyin bitdiyini sandım.
Həyatımın onsuz ola bilməyəcəyinə inandım, o çarəsizlik anını gördüm.

Olmayacağın məkanda, özümündə ola bilməyəcəyini, partlayacağımı gördüm.
İzah edirlər e, sevgi, eşq hekayələrini, onda mən də sevdiyimi gördüm.
Onun tərifinə, sözlərin, cümlələrin çatmadığını, çarəsizliyini gördüm.
Qalsaydım ümidsiz, ölərdim, yox olardım. Sənsiz, ürəyimin dayanacağını gördüm.

Ola bilməzdi, olmayacaqdı ayrılıq, çünki yaşadan, nəfəsim, qanım, canım idin.
Baxışım, gülüşü midin, düşüncəm, həyatımın mənası, ürəyimin tək sultanı idin.
Can bədəndən ayrılmazdı, ayrıla bilməzdi, bu bədən ola bilməzdi, ya da can da lazım idi.
Elə isə olmaz, ayrılıq olmaz, cansız yaşanmaz, cansız bədən olmaz, canımsan!