Bir ölünün arxasından yazılan ağıdır indi bu sətirlər. Tökə bilmədiyim gözyaşım.
İçimin ağrısı, sol yanımdan sızan qan. Yara çox, məlhəm yox.
Axıda bilmədiyim qanlarımın yığınıdır gözlərimdə qalan.
Və sən nə olursa olsun geri gəlməyəcəksən. Ümidsən dedim, getdin.
Deməsə idimmi? Heç açmasaydımmı içimdəki bu yaranı?

Böyük bir qarışıqlıqdadır indi içim. Bazar yeri kimi. Bəziləri alarkən bəziləri satır.
Mənsə qərarsızam, pessimistəm. Ürəyimdə də ümid yoxdur. Ümid, bir xəyal.
Sən isə mənim yaratdığım bir qarabasma. Məni bağışla.
İçimin ağrısına səni bəhanə etmək istəməzdim. Oldun bir dəfə. Öldün bir dəfə.

Əlimdə olsaydı can verərdim. Canan olardım. Ola bilmədim. Ki mən canan heç olmadım.
Edə bilmədim. Xülyamda can idin. Xülyasında canan ola bilmədim. Bilirəm mənim bacarıqsızlığımdır.
Ki mən heç bacara bilmədim. Ümidimdə yox oldu hər gecə sən deyə bir ümid tutmuram.
Tuta bilmirəm. Əllərim boş qalır. Canım, sən getdiyindən bəri ağrımır. Can qalmadı. Canan olmayanda, can da olmur.

İndi həyat, həmişə sənə yazılır. Sənin arxandan qalanlara. Ümidinə, xoşbəxtliyə qovuşacaqsansa, get.
Ürəyimi də buraxma mənə. Onu da al get. Al ki get deməyim üçün bir səbəbim olsun.
Yoxsa mənim içimdə, ürəyimin içində bir röya kimi yaşayacaqsan.
Şeirlərin son misrasısan artıq. Ən can alan, yox edici. Ki sənin eşqlərində qafiyə yox idi, ölçü yox idi.

Cəsur idi. Cəsur idin. Sən Dəniz idin, tündxasiyyət və fırtınalı. Mənsə Şəhərəm.
Lənətliyəm, sıxlıq və üsyankar istiqamətlərim var. Nə sən məndə, nə mən səndə bir məna ifadə etmirik.
Getmə deməyəcəyəm, azadlığın əlindədir. Gedişlərinə əlavə etmirəm. Bilirəm ki, olmayacaq.
Bilirəm ki, gözləmək mənasız və faydasız.

Bir romanı tərs oxumaq kimidir səni yaşamaq. Hər səhifədə daha da qarışır içim.
Bulanır amma durulanmır. Yaşlarım geriyə göz mənbələrimə dolur.
Mənasız cümlələrə, məna olmağını gözləyirəm. Olmur, mənalarını itirir və mürəkkəbini ovucuma bulaşdırıb gedirsən.
Mən buna da razıyam.
Bilirəm