Geridə buraxılmış bir ümid yığını , yıxılmaqla qarşı-qarşıya qalıb..

Yıxılmış, tökülmüş və xaraba bir evdir ürəyim indi..

Halbuki təməlləri nə möhkəm əraziyə atılmışdı. Kərpiclər nə nizamlı qoyulmuşdu..

İşsə izlənilməyə dəyər, heyranlıq oyandıran bir əməyə qarşılıq idi..

Ümidləri sementlə qarışdırmışdıq hanı. Ən gözəl xəyalları..

Sığdırmışdıq ya bir ömürə kiçik xoşbəxtliklərimizi.. Suyumuz idi xəyallar, xərcimiz ümid idi.

Memarı eşqimiz olmuşdu. Ən gözəl şəkildə hazırlanmış, ən xüsusi motivləriylə işləyəcəyimiz ev..

Yaz günlərində rəngli pəncərələri vardı sevdamızın.. Qış günüdürsə, sönməzdi, buxar olardı həmişə..

Bahar axşamlarında, günəşin gülə toxunuşuyla gündüzdən qalan gözəl qoxuları vardı..

İşıltılı ulduzları endirmək vardı gecədən səhərə qədər..

Qapısında gözətçi idi zaman. Hər keçən an keşik çəkərdi ümidlərimizə..

Divarların rəngi gözlərinin şəffaflığıyla rəngləniləcəkdi bəs?..

Hanılar gələndə ümidlər tərk edərmiş limanı. Ümidlərin bitdiyi yerdə sevgilər ölərmiş..

Nəm bağlayarmış divarlar. Ən möhkəmləri belə. Ən dayanıqlıları belə..

Kərpiclərdən biri yer dəyişdirdiyi zaman köhnəsi kimi olmazmış divarlar. Xüsusiyyətini və gözəlliyini itirərmiş evlər..

İtirilən, bəlkə yıxıldıqdan sonra qərargahı hazırlaya bilmədiyim bir ev indi ürəyim..

Və mən hələ qoyduğun yerdəyəm..