Nəbzim vurduqca bitmir həyat, günlər keçir sənsizlikdə.
Bitmir qaranlıq səhərlərdə səni axtarmaq, səssiz gecələrdə səni gözləmək istəyi.
Ömrümə gətirdiyin soyuq qış dondurdu ürəyimi. Nə baharın ilıq nəfəsi, nə də yayın isti gülüşü əritmir içimi.
Mən qəlbimi sənə belə mi vermişdim? Buna mı layiq idim?
Qüsursuz biri olmasam da sevginə dəyirdim. Qoyub getməməliydin məni...
Gedəndə "unut" dediyin iş asan deyil. Səni xatırladan hər xatirə hələ də mənlədi.
Bəs demişdin bir daha görüşməyək,hanı? Yuxularıma gəlirsən axı, varlığını xatırladıb yox olursan.
O an öz-özümə düşünüb "kaş yuxularımı yazdırıb təzədən baxa bilsəm" deyirəm.
Kaş bilsəm bundan sonra nələr gözləyir məni, kaş səni silib yeni bir səhifə aça bilsəm.
Düşünürəm... Sənə qarşı indi nə hiss etdiyimi düşünürəm...
Sevgi,ya nifrət? Hansı? Bilmirəm...
Hələ də hirsliyəm sənə. Layiq olduğum xoşbəxtliyi sonuna qədər yaşatmadın mənə.
Bilmirəm neynəməliyəm, bilmirəm səni necə unutmalıyam.
Bilmirəm necə əvvəlki günlərimə qayıtmalıyam. Heç nə bilmirəm...
Amma bildiyim tək bir şey var, o da nə qədər ki sınıq ürəyim bu bədəni yaşadır BAĞIŞLAMAYACAM səni...!