çox gözəl görsənirdi. Hər eybəcərlikdə bir gözəllik vardı. Hər mənasız Məlikməmməd nağıllarında bir məna... Vitrinlərdəki sahib ola bilmədiyin oyuncaqlara nə vaxtsa sahib olmaq ümidi... Hər yalanda bir həqiqət vardı. Hər ölümdə bir doğuluş... Və bir gün Elçinin bir şilləsi və zərbə ardından işlətdiyi “Böyümək vaxtıdı!” cümləsi ilə dəyişdi hər şey. Hər şeyi fərqli görən “uşaq eynəy”i qırıldı. Dəyişdim rolumu. Qrimlənib boş səhnələrə atdım özümü. Təlxək oldum. Üzümə saxta gülüşü çəkib güldürməyə başladım insanları. Qəhqəhələr arasından bir şəhzadənin çıxaraq üzümün qrimini silib “gəl gedək!” deməsini gözlədim. Və pıçıltı eşitdim süni gülüşlər arasından: “təlxəklər sevə bilməz... təlxəklər ağlaya bilməz...”. Boş səhnədə doyunca ağlıyıb sonra qaçdım. Qoydum ordaca “təlxək sima”mı. Və sevgiyə çevrildim. Yarımçıq bir həyat romanının əsas hissəsi oldum. Bəzən ağlatdım. Bəzən güldürdüm. Bəzən əzab çəkdirdim. Bəzənsə əzab çəkdim. Anladım ki, sevgi tək xoşbəxtlik gətirmir. Sevgi həm də əlindəki xoşbəxtliyini alır. Bezdim yarımçıq romandakı rolumdan. Dəli olub şəhərin boz küçələrinə verdim özümü. Özüm oldum. Qulaq asmadım insanlara, qulaq asdım istəklərə. Və doyunca güldüm mənə baxıb gülən dəlilələrə... İnsanlığı çərçivələrdə gördükcə qırdım çərçivələrimi. Dost oldum dənizlə, binalarla, küçələrlə, itlərlə və tənha Bakıyla. Ağladım onunla Xəzərin sahilində tənhalıqdan bezib. Göz yaşlarımız qarışdı iyrənc dəniz sularına. Dərd otağına çevrildim Bakının. Amma anlamadım onu. Susdum. Bir gecə yatağındaca onu ondan aldım. Bir səhər Bakı kimi açdım gözümü dünyaya. Onda anladım tənhalığı, onda anladım Bakını. Və başa düşdüm ki, “anlamaq” üçün sözlər kifayət etmir, nə rəngli fırçalar, nə də musiqi... Anlamaq üçün bəzən yaşamalısan yad hissləri. Və asan deyil yaşayaraq başqa biri olmaq. İnsanların hər gün bir az da məhv etdiyi şah əsərdi “Bakı”... Mən onun bədənində... Atdım bədəni. Qorxdum yükünü qaldırmaqdan. Zibil oldum. Zibil kimi yaşadım. Bir zibil qutusunda həyatı dərk etdim.