. İnsanların gizlətdikləri zibilləri bədənimə qarışdıqca böyüdüm. Və iyrəndim böyüdükcə özümdən. İyrəndim insanların öz zibillərini bədənimdə gizlətməsindən. Reallıqlardan qaçdım. Virtual aləmin bir köşəsinə sığınıb şahlığımı qurdum. Böyütdüm yerimi. Milyonlarla insan həyatının admini seçdi məni. Admin oldum. Qarışdım başqa həyatlara. Tanrı oldum öz köşəmdə. Tanrısı olan bir tanrı... İnsanlar bu qədər kiçik görsənməmişdi kölgəmdə. Tanıdıqca utandım insanlıqdan, utandım insanlardan. Milyonlardan birini seçib ona çevrildim. Bir yazar oldum. Sadist düşüncəmlə yazdım yazmaq istədiklərimi. Unutdum sərhədləri, unutdum unudulması lazım olanları... Azadlığımı tapdım ağ vərəqlərdəki dünyada. Deyibdə deyə bilmədiklərimi düzdüm mürəkkəblə kağıza. Və sonra yazı oldum. Öz əsərimə çevrildim. Məni oxuyanları söydüm yerimdən. Güzgüsü oldum oxucumun. Özlərinə deməyə çəkindiklərini dedim üzlərinə. Utanmadım belə, abırsızca dedim... Və oxuyucusu oldum sonra əsərimin. Özümü cümlələrdə tapdım. İllərlə axtarışında olduğum şeyləri Beləcə gəzdim səyyah kimi... Fərqli obrazlar, fərqli həyat mənzərələri, fərqli insanlar, fərqli hisslər... Və sonda tapdım özümü. Anladım ki, mən insanam. Bilirəm sən də insansan. Səndə fərqliliyim isə mənim insanlığımı dərk etməyimdi. p.s. Yazı Şahin Xəlilin "13" adlı kitabından mənim müəllifi olduğum yazıdır. Bir az abstrakt görünə bilər yazı. Kitabı oxuyandan sonra tam