Mən insanam
İnsanam. İnsanlıqdan və insanlardan uzaq bir insan... Çox paradoksal bir cümlə oldu. Anlamadın?! Anlamamalı nə var ki? Öz həyatına bax. Paradoksallıqdan çox uzaqdı həyatın? Nədi bu paradoksluq? Özünü dindar kimi aparıb metro vaqonlarının səhər sıxlığında qızların ora-buralarına əl atmaqdı paradoksluq. Bazlığa gedən şey boyda balaca küçüyün özünü kişi saymasıdı. Öz poxunun rəngini bilməyib başqa poxların rənginə gülməkdi. Hörmət edirəm dediyin qadınları masturbasiya xəyallarında mazaxist ehtirası ilə soyundurmaqdı. Bir insan desin ki, rolumdan razı qaldım. Bax bil bu paradoksluqdu. Heç kim roldundan razı qalmır çünki. Tərbiyəni “qəhbə” sözünə “fahişə” deməklə, söyüşləri nöqtələməklə ölçməkdi. Dildə mental düşüncələri bayraq eliyib, ona əks getməkdi. Və söyüşlərimə görə indi məni qınamaqdı paradoksluq. Guya sən söyüş bilmirsən hə? Gözünü yum! Yada çıx tez, oxuma bu yazını! Tərbiyən pozular. Özünə aynada baxıb aynadakını tanımamaqdı paradoksluq! Gördüyün hər şeydi. Görməkdən qorxan axmaq olduğunu bilirsən?! Boş otaq! Məni-məndən alan musiqi. Stolun üstündə yarımçıq qalmış “Parfümer”. Üstümə gələn divarlar... Ülgüc... Biləklərimi kəsib divara böyük həriflərlə “mən insanam” yazmaq keçir içimdən. Ağlıyıram. Səbəbsiz... Mütləq bir səbəb olmalıdı? Hönkür-hönkür ağlıyıram. Hər tamaşa sonu boş zalda oturub ağlıyan təlxək kimi. Zibil kimi, sadist kimi, sevgi kimi, dəli kimi, Bakı kimi, uşaq kimi... insan kimi... Axtarmısan heç özünü? Həyat tamaşasında başqa rollarda çıxış edib , başqa pəncərələrdən baxmısan dünyaya? Bəlkə də qorxmusan. Hə?! Bizi biz olmağa qoymayan fobiyalar... Ən pisi bilirsən nədi? İnsanın qorxularından belə qorxması. Və hər artan qorxu səni səndən bir az da uzaqlaşdırır. Hə. Sual vermişdim. Axtarmısan özünü? Mən axtarmışam. Başqa pəncərələrin açıldığı mənzərələri düşündükcə unutdum qorxuları maraqdan. Axtarmağa başladım özümü. Uşaq oldum. Bu dəfə başqa cür oldu hər şey. Balaca pəncərədən boz şəhər